Wie Ierland zegt, denkt niet alleen spontaan aan Guinness, weidse
groene landschappen en het IRA, maar wellicht ook aan hun meest
bekende muzikale exportproduct: U2 (als u hier aan een of andere
duffe songfestivalwinnaar dacht, verwijzen we u graag door naar
Radio 2!) Graag voegen wij aan dit lijstje The Frames aan toe, een
band uit Dublin die in hun thuisland alvast een stevige
live-reputatie hebben opgebouwd. De groep timmert al sinds begin de
jaren ’90 aan de weg en dat leverde al zes studioalbums op waarvan
‘The Cost’ het meest recente is.
Het vorig jaar uitgebrachte Burn the
Maps kon alvast op lovende kritieken rekenen en haalde ook mijn
eindejaarslijstje van 2005. Het sterke aan de plaat is dat ze bij
elke beluistering aan kracht wint en songs bevat die je eigenlijk
nooit beu wordt. De grote doorbraak, die hier en daar voorspeld
werd en volledig terecht zou zijn geweest, is er echter niet van
gekomen maar wie weet kan de opvolger daar verandering in
brengen.
‘The Cost’ verschilt alvast op één punt van zijn voorganger: een
echte rocksong genre ‘Fake’ is er in de verste verte niet te
bespeuren, maar laat dat u niet afschrikken, want deze plaat heeft
genoeg power en dynamiek in zich om u te overtuigen. Opener ‘Song
for Someone’ geeft een mooi beeld van de sound van The Frames: van
zacht en melodieus naar luid en emotioneel, terwijl de stem van
zanger Glen Hansard de klemtoon op de juiste plaats legt en hier en
daar zelfs voor kippenvel weet te zorgen. De eerste single,
‘Falling Slowly’, mag er ook best zijn: het is een song die je
verwarmt als een warme chocolademelk op een ijskoude winterdag en
tijdens het refrein moest ik me zelfs bedwingen om niet naar die
aansteker te grijpen en met de hand in de lucht mee te deinen. Maar
vreest niet: we hebben hier helemaal niet te maken met een of
andere tearjerker.
Wat daarna volgt, is van een nog beter kaliber: ‘People Get Ready’
start in fluistermodus, als een omen voor een onheilspellend
onweer, een dreiging die je zo voelt dichterbij komen en als het
onvermijdelijke dan toch gebeurt, kan je alleen maar intens
genieten van de stortvlaag van gitaar en viool die je over je
uitgekieperd krijgt.
‘Rise’ weet dan weer te bekoren door de piano-motiefjes die zo uit
het brein van Nick Cave konden zijn geplukt, en als de viool
uiteindelijk invalt en de dramatiek de hoogte wordt ingestuwd, voel
je nog steeds de geest van de Cave-man rondwaren. Geen
gitaar-solo’s op ‘The Cost’, maar wie heeft daar nood aan als je
een viool even indringend kan laten klinken als op het naar een
wilde climax toewerkende ‘When Your Mind’s Made Up’.
Echt vrolijk worden we dan weer niet van het nummer ‘Sad songs’.
Niet omwille van de tekst (“Too many sad words make a sad sad
song”) maar eerder omdat deze song toch wat gewoontjes klinkt.
Helemaal niet slecht, maar wie zijn gasten van de champagne heeft
laten proeven, moet achteraf geen tafelwijntje serveren.
Gelukkig herpakken The Frames zich snel: met de titelsong
bijvoorbeeld. Een trage, wat aarzelende song waarin alweer een
glansrol is weggelegd voor de viool en die mij wat deed denken aan
het betere werk van Lenny Kravitz.
‘The Cost’ is niet zo maar het zoveelste album in de rij voor deze
Ierse formatie. Het is vooral een nieuw staaltje vakmanschap dat
ons alleen maar kan doen besluiten dat de wereldwijde doorbraak van
The Frames niet zo lang meer op zich zal/mag laten wachten. Maar
één ding staat vast: de discografie van deze groep wordt met de dag
beter!
