Damien Jurado :: And Now That I’m In Your Shadow

Het is niet allemaal gitaarkabaal dat uit Seattle komt. Songsmid Damien Jurado speelt al jaren liedjes voor een kleine, trouwe aanhang en schreef al een oeuvre bij elkaar dat al te vaak genegeerd werd. ’s Mans achtste album is ook niet geschikt voor alle gelegenheden, al is het wel het soort werk dat op de juiste momenten enorm veel deugd zal doen.

De films van John Cassavetes, de kortverhalen van Raymond Carver, de bekentenissenstroom van de PostSecret-website. Dit is de wereld van songschrijver Damien Jurado, een wereld die al sinds ’s mans debuut Waters Ave S. (1997) wordt bewoond door gewone mensen in ongewone situaties, loners die op zoek zijn (naar zingeving, verloren liefdes, zichzelf), de confrontatie aangaan met hun angsten, gevoelens en verleden, en zelden momenten van geluk beleven. Het is een wereld die zich afspeelt in morsige motelkamers, tijdens nachtelijke ritten, bij het bekijken van fotoboeken. De songs zijn de aurale tegenhangers van het druilerige klimaat van de Pacific Northwest, momentopnames die menselijke zwaktes centraal stellen en de verdere invulling van het verhaal overlaten aan de luisteraar.

Jurado, gezegend met een fysiek (een nukkig ogende beer met voorarmtattoos) die moeilijk te verenigen valt met z’n delicate songs, heeft er intussen al een resem singles, e.p.’s en albums op zitten die hem allemaal laten kennen als een rusteloos chroniqueur. Toch is de grote erkenning steeds uitgebleven. Met I Break Chairs (2001) leek het er even op dat hij aansluiting zou vinden bij een rockpubliek, maar zijn albums zoeken sindsdien steeds meer het introverte op. Where Shall You Take Me? en On My Way To Absence konden nog een afgewogen mix van fluisterfolk en tegen pop aanleunende songs voorleggen, maar op zijn recentste album keert de bard terug naar z’n begindagen. And Now That I’m In Your Shadow is ongetwijfeld een van de kalmste albums die dit jaar uitgebracht zijn.

De ironie is dat Jurado onlangs liet weten dat zijn naam niet langer staat voor een man en zijn gitaar, maar voor een trio. Op de plaat wordt hij bijgestaan door celliste Jenna Conrad en multi-instrumentalist Eric Fisher, die Jurado’s breekbare structuren voorziet van toetsen, gitaar en percussie. Er valt geen enkele song te bespeuren die het hartritme zal beïnvloeden ("There Goes Your Man" is zowat de enige song waar je je hoofd ritmisch op kan bewegen) en er zijn heel wat beluisteringen nodig om de nummers ten volle te begrijpen en hun nuances te vatten. Net als een polaroidfoto laat het album zich niet meteen kennen, geduld oefenen is de boodschap. De muziek en aanpak doen nu en dan denken aan die van John Darnielle (The Mountain Goats), al zit Jurado nog dichter bij Mark Kozelek en Nick Drake.

Titels als "Survived By Her Husband", "I Had No Intentions" en "What Were The Chances" zeggen al genoeg: het leven is geen lachertje. Toch verzandt het album ook niet in zwartgalligheid. Het omarmt het leven, met al zijn onvoorspelbaarheden en onvolmaaktheden. Liefdesverklaringen lijken doordrongen van faalangst, relaties eindigen al eens in geweld en dood, geliefden cijferen zichzelf weg, zijn emotioneel op. De muzikale begeleiding daarbij is vaak prachtig in haar subtiliteit: strijkers zorgen in opener "Hoquiam" voor geluid waar Joe Boyd goedkeurend bij geknikt zou hebben, onopvallend pianogetinkel brengt de tekstuele morbiditeit van "Shannon Rhodes" in evenwicht, en tijdens het titelnummer zorgt de donkere galm voor een muzikale schaduw, zoals die waar Jurado zich in schuilhoudt.

Door het beperkte kleurenpalet (de verpakking geeft de muziek en sfeer perfect weer) en de half gefluisterde teksten dreigt And Now I’m In Your Shadow te vervallen in monotonie, maar dat is een probleem dat zich niet stelt als het album de volle aandacht en concentratie krijgt die het verdient. 2006 zal ook niet het jaar van Damien Jurado worden, maar dat hij een carrièrehoogtepunt heeft uitgebracht, staat al vast. And Now That I’m In Your Shadow is de mooiste stille plaat van het jaar.

Damien Jurado speelt op 29 november in het voorprogramma van Tunng in het STUK in Leuven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × een =