We vs Death :: We Too Are Concerned / We Are Too Concerned

Wanneer, hoe en vooral waarom is Nederland ooit aan het statuut van gidsland geraakt? Bewonderend werd over de grens gekeken naar de paarse kabinetten waar de mayonaise schijnbaar wel pakte. Srebenica en daarna de dood van Fortuyn maakten echter een eind aan de droom. Het gidsland was het spoor bijster.

Het is maar de vraag in hoeverre Nederland ooit terecht de titel van gidsland mogen dragen heeft, maar perceptie is nu eenmaal alles. Zo werd ook eeuwen lacherig gedaan over de Nederlandse muziekscene die maar niet van de grond kwam, tot bleek dat Vlaanderen zich zozeer op de Antwerpse navel had geconcentreerd dat het ziende blind de opmars van Nederlandse bands niet had opgemerkt. "Onhollands goed" heeft allang zijn betekenis verloren, "Hollandse degelijkheid" is veel meer van toepassing. Zeker nu ook We vs Death in het rijtje indrukwekkende Nederlandse bands ingeschreven mag worden.

In Nederland wordt de groep, die in 2000 opgericht werd, beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van postrock. Maar We vs Death overstijgt moeiteloos de beperkingen van het genre. De invloed van de emocore, en vooral Fugazi, is dan ook duidelijk te horen in de songstructuren en melodielijnen, al weet We vs Death er toch een melancholische toets, eigen aan postrock, aan toe te voegen.

Het geeft de groep een ietwat apart statuut binnen het postrockgenre, waar ze wars van alle bedenkingen, zeker en vast affiniteit mee vertonen. Na een 7" e.p. en twee split-albums, waaronder een met Some Tweetlove, is er dan nu eindelijk het debuut We Too Are Concerned / We Are Too Concerned waarop de groep pas volop tot zijn recht komt. De soms hoekige songs en het licht jazzy drumwerk contrasteren dan ook mooi met de weemoedige trompetpartijen van Paul Hoek.

"And How To Translate It" stuitert onmiddellijk alle kanten uit, opgejaagde ritmes worden afgewisseld met melancholie alvorens een overpeinzing in te lassen die zichzelf verliest in ijle dromen. De veelheid aan ideeën zorgt nergens voor verwarring, maar weet net een intrigerend geheel te vormen dat moeiteloos overloopt in "Pictures From Stanford". Deze maal is de opbouw echter veel logischer maar ook iets minder intrigerend. Een mooie, verstilde song blijft over.

De treurmars "Snow Cushioned The Fall" schrijdt waardig binnen met Hoek als voorganger. Toch lijkt de groep achter hem gehaast te zijn en aan te dringen op een plaatsje in de rouwkamer. Haast en spoed is echter zelden goed en Hoek wijst hem dan ook met aandrang de deur. Zacht excuses stamelend vertrekken de muzikanten, een lichte hoofdknik erkent het gebeuren. De stilte vindt daarna in "One Light Will Do" een uitstekende gesprekspartner; enkel gitaren worden zacht aangeraakt.

Met "Thomas Corner And The Valley House" wordt teruggegrepen naar het eclecticisme van "And How To Translate It", een heroïsche tragiek wordt aangesneden en weggegooid nog voor het goed en wel van start kon gaan. Ook "[Yes,] We Went To Novgorood" start nukkig, als de invloed van Fugazi en aanverwanten ergens aan te duiden valt, dan is het wel in dit nummer. In "Mother And Father And Me" valt net zoals bij "Fieldfire" opnieuw op hoezeer de groep een intrigerend geheel weet op te bouwen en langs weinig betreden paden op eenzelfde punt uitkomt als de zovele postrockgroepen die kiezen voor veilig begaanbare wegen.

We vs Death als postrockgroep bestempelen, blijft een dubbeltje op zijn kant: de groep is immers allesbehalve een van de zovele dertien-in-een-dozijn soort groepen die het boekje nauwkeurig volgen, maar toch is het deze genreomschrijving die het beste de muziek van de groep benadert. Misschien volstaat het wel om gewoon te schrijven dat op We Too Are Concerned / We Are Too Concerned de grenzen van de weemoed en de instrumentale muziek op een prachtige en boeiende manier afgetast worden. Het voormalige gidsland heeft voor postrock alvast een nieuwe gids gevonden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + achttien =