I Love You But I’ve Chosen Darkness :: Fear Is On Our Side

We houden dat doorgaans graag stil, maar de herfst is er, vergezeld van enige weemoedigheid over vergankelijkheid en het korten van de dagen. Op zulke momenten verlangen we wel eens naar een schijfje waarop die weemoedigheid op troostende wijze in popmuziek wordt uitgedrukt. Fear Is On Our Side bijvoorbeeld.

We vonden het album een half jaar geleden vergezeld van een sticker ’superplaat’ in onze favoriete cd-winkel. En jawel, dat is-ie ook. Maar de lente kwam net in het land, vergezeld van wapperende rokjes, de belofte van een mooie zomer, dagen in weilanden en avonden op terrasjes. De woorden om uit te drukken hoe geweldig Fear Is On Our Side is, ontbraken ons en we wilden onze lezers nu ook niet direct met een herfstplaat opzadelen. Intussen draait ze nog steeds rondjes en ligt ze al een tijdje op onze ’platen van het jaar’-stapel.

Vier niet al te vrolijke Franzen brengen een mix van alles in onze platenkast wat niet happy maar wel meeslepend en goed is. Van Joy Division over The Smiths, Echo & The Bunnymen tot The Cure en Sophia: het waait allemaal af en aan op dit album. Het is muziek die van op een afstandje extreem passioneel klinkt. Alsof twee huizen verder iemand gedrogeerd zijn ziel eruit staat te schreeuwen en enkele muzikanten slechts een huis verder voor bijpassend geluid zorgen. Met een dreunende baslijn, heldere gitaren en galmende synths om de gaten te vullen met vaagheid: het gedempte grote gebaar.

Het album opent op zijn Cures: met een lange, nauwgezet opgebouwde intro. Een repetitief akkoordje en een gitaarlijn die langzaam komt opzetten, dwingende drums en onscherpe zang: "A fire swept through, everyone ran for the doors". Het is een bekende truc maar hij zet op efficiënte wijze de toon en wij laten ons gewillig meeslepen.

Ook "According To Plan" hangt aan elkaar van hypnotiserende ritmes en warme melodieën, net zoals "Lights" ondertussen bekend van de radio. Heel erg degelijk, foutloos en knap geschreven, maar niets echt wereldschokkends tot nog toe. Vier nummers ver in Fear Is On Our Side maakt I Love You But I’ve Chosen Darkness het verschil. "The Owl" en "Today" zijn instrumentale, ambientachtige nummers die samen een magnifieke intro vormen voor het pièce de résistance: "We Choose Faces".

Twee songs en vier minuten opbouw voor een song die we zo naast "How Soon Is Now" zouden plaatsen: "We Choose Faces" is de reden waarom u Fear Is On Our Side moet kopen. Laag op laag gitaargalm en distortion, en weinig meer zang dan ’ladiedada’, en net als je denkt dat het zal blijven kabbelen, komt er in ware My Bloody Valentine-stijl nog een streep noise bij. De gitaarwolk aan het einde van "We Choose Faces" blijft kippenvel bezorgen. De groep doet bovendien nog eens hetzelfde (maar dan iets steviger) met albumsluiter "If It Was Me": tweemaal kippenvel voor dezelfde prijs.

Voor het grootste deel is Fear Is On Our Side een foutloze postpunkplaat, die, geheel volgens de tijdsgeest, inspiratie haalt bij de usual suspects. I Love You But I’ve Chosen Darkness had de nieuwe Interpol of de nieuwe Editors kunnen zijn: het zoveelste groepje dat leuke, nieuwe dingen doet met de erfenis van Joy Division. We zouden u het album in dat geval enthousiast aanraden. U zou genieten van songs als "The Ghost", "According to Plan", "Last Ride Together" en "Fear Is On Our Side".

De hypnotiserende klanktapijten tussen de songs en de schitterende opbouw van "We Choose Faces" en "If It Was Me" maken echter duidelijk dat de groep zoveel meer in zijn mars heeft en de heersende hypes overstijgt. Een half jaar na de eerste beluistering is dit nog steeds een van de allerbeste dingen die we dit jaar al hoorden. Het zou reden genoeg moeten zijn om u spoorslags naar de cd-boer te doen rennen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vier =