Chris Herbert :: Mezzotint

Ambient voor comapatiënten, achtergrondruis door boxen gejaagd, new age voor gehoorgestoorden … er vallen genoeg verwijten te bedenken voor de wel heel erg minimalistisch ingevulde elektronica van Chris Herbert. Maar dat maakt Mezzotint er niet minder fascinerend om.

Het Kranky-label staat bekend om zijn prachtige releases waar een "less is more"-filosofie gehanteerd wordt en albums spaarzaam worden ingevuld. Maar Chris Herbert klinkt op zijn debuut Mezzozint zelfs naar Kranky-normen wel heel erg sober. Het album oogt met zijn artwork bijna ascetisch, met enkele nauwelijks merkbare kleurschakeringen die alleen de noodzakelijke gegevens (artiest, song, …) vrijgeven maar er verder het zwijgen toe doen. Zelden leefde artwork in zo een perfecte symbiose met muziek.

Herbert gebruikt op Mezzotint alleen field recordings die hij opnam met minidiscs waarna hij de opnames door middel van een oude computer en een versleten delaypedaal vervormde. Na verschillende manuren (tijdens en na zijn job) creëerde hij aldus twaalf songs waarbinnen, op enkele echo’s na, alle ritme, structuur en melodie geschrapt werden. Het resultaat is een uur durende soundscape zonder enige vorm van houvast.

Chris Herbert creëert in zijn "songs" een verontrustend alternatief universum dat in zwart-wittinten tergend langzaam voorbij trekt. Hoop is een woord dat hier geen bestaansrecht kent, evenmin als verdriet of geluk trouwens. In de wereld van Herbert lijkt alles te leven binnen een drukkende, grijze waas die doorheen alles sluipt en het afstompt tot er slechts een leeg en hol karkas overblijft, grimmig echo’s weerkaatsend.

Elke gedachte, elk woord wordt opgezwolgen door de leegte, het is de finale meditatietechniek op plaat gezet. Pulserende hypnotiserende klanken doden alle denken en laten alleen een blik achter die een mentale woestenij aanschouwt. Twaalf songs, waarvan vijf niet eens een naam kregen … het zijn variaties op een vast thema met de leegte als rode draad. Mezzotint laat zich niet duiden.

Wanneer klinkt een stilte beangstigend? Als er toch nog bijna onhoorbare geluiden zijn of wanneer zelfs het laatste geluid uitgestorven en verdwenen is? Mezzotint klinkt verontrustend door zijn kaalheid maar is geen stilte. Postindustriële ruis klinkt ondanks alle gekraak en onbestemdheid vertrouwd vergeleken met de absolute stilte die erop volgt. Herberts werk creëert de angst niet, het is datgene wat erop volgt dat verontrustend is. Mezzotint is niet de vijand of de dreiging maar de boodschapper, het signaal dat het gevaar aan zal treden zodra ook het laatste dier verstomt en absolute stilte overblijft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =