tomàn :: Perhaps We Should Have Smoked The Salmon First

Dat zelfs de Belgische pers enig chauvinisme niet vreemd is, is in het verleden maar al te vaak gebleken wanneer artiesten met klasse en / of potentieel zich aandienden en onmiddellijk als redders van het vaderland binnengehaald werden. De bekendste exponent is dEUS maar wie kan er voor de vuist weg nog een paar andere opnoemen?

Het was dan ook verfrissend om in de recensies van Catching A Grizzly Bear, Lesson One, het debuut van "postrockers" tomàn, te ontdekken dat het verenigde recensentengilde zijn kritische blik niet kwijt raakte telkenmale het woord Belgisch of Vlaams viel. Catching A Grizzly Bear, Lesson One leed immers aan hetzelfde euvel als zovele postgroepen: een "gebrek" aan originaliteit. Hoe veelbelovend de plaat ook klonk en klinkt, de stempel van andere groepen stond er nog te veel op om er iets meer dan een veelbelovend debuut in te zien.

Met de titel Perhaps We Should Have Smoked The Salmon First knipoogt tomàn naar de verzamelde critici, alsof ze toegeven willen dat de kritiek niet geheel onterecht was en de berenjacht ietwat voorbarig. Maar tomàn is als groep zonder meer gegroeid. De "klassieke" postrockrichting die de groep na de demo Malin Head insloeg, kreeg op het debuut al een persoonlijkere invulling en is op Perhaps We Should Have Smoked The Salmon First nog maar in de helft van de nummers een bepalende factor.

Er wordt veelbelovend gestart met "Losgehen" dat weemoedige blazers (Dirk Miers) netjes in de rij laat lopen met nauwelijks aangeslagen gitaren, de "explosie" van drums valt nauwelijks op, zozeer is de song al onder de huid geslopen. Op "June" wordt geëxperimenteerd met indietronica en krijgen de blazers een tweede glansrol, al moeten ze de eerste plaats delen met een meerstemmig gezang dat even om de hoek komt loeren. "The Storm In (No Knock)" vormt zondermeer het hoogtepunt van de plaat dankzij een intrigerende sample, knappe samenzang en enkele wonderlijke melodieën.

Met "By Then It was Summer" wordt een reeks meer klassieke postrocknummers ingezet. Het nummer krijgt wel een extra dimensie dankzij de toegevoegde elektronica en blazers, op de achtergrond is vaagweg zelfs een stem te horen. De song vloeit moeiteloos over in de rustpauze "I Thought You Were My Pal". In "Theme For Crusaders" krijgen de elektronica en blazers een mooie tweede plaats, hier schittert de zang voluit, zelfs al dient hij de allesbepalende melodielijn.

Het licht jazzy "Zalmo Zalar" grijpt daarna terug naar Tortoise door melodieën te laten botsen met verrassende ritmepatronen. Afsluiter "I Can’t Remember Whether I Said Thank You" heeft eveneens een Tortoise-toets meegekregen maar is ook het enige nummer waarin echte zanglijnen te horen zijn. De bedeesde zang van Wouter botst weliswaar enigszins met het nummer maar wordt nergens als storend ervaren.

Door elementen uit onder meer postrock en indietronica te incorporeren en in heerlijke popsongs te gieten, slaagt de groep erin een eigen geluid uit te dragen. Het is dan ook wat jammer dat in de tweede helft veel meer op safe gespeeld wordt. Maar op Perhaps We Should Have Smoked The Salmon First slaagt tomàn er hoe dan ook veel beter dan bij het debuut in om de verschillende invloeden om te buigen tot een eigen geheel.

De zwakke punten op Catching A Grizzly Bear, Lesson One die de groep in het hokje "veelbelovend" duwden, zijn in een aantal nummers handig omgebogen tot sterktes. Een meesterwerk is het niet geworden, noch zal de groep eerstdaags onthaald worden als de redder des vaderlands, maar op internationaal vlak mag de borst wel natgemaakt worden: tomàn heeft immers zijn eigen stem gevonden, zelfs al klinkt die nog wat hees.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 3 =