The Mars Volta :: Amputechture

The Mars Volta voor beginners

Elke bespreking van een cd van The Mars Volta hanteert
onvermijdelijk woorden als ´moeilijk´, ´progressief´ of
´experimenteel´. En dat is ongetwijfeld terecht. Uiteindelijk
hebben de voornaamste bandleden, muzikale leider Omar
Rodriguez-Lopez en de al even cruciale tekstschrijver en zanger
Cedric Bixler-Zavala niet voor niets het hippe At the Drive-In ingeruild voor een band
die hermetische conceptalbums maakt, bevolkt met vreemde personages
als Cerpin Taxt – wiens zelfmoordneigingen centraal stonden op het
debuutalbum De-loused in the
Comatorium
– en Vismund Cygnus – wiens kenniskring passeert op
het al even bevreemdende Frances The
Mute
, onontcijferbare teksten in not so plain English en
Spaans bevat en liedjes die niet vies zijn van een minuutje of een
schizofreen-Santana-solootje meer of minder.

En toch kan The Mars Volta meestal op lovende recensies rekenen,
een verdwaalde criticus hier en daar niet te na gesproken. A
musician´s band
, denkt u, niet voor niets de speeltuin van Red
Hot Chili Peppers-man John Frusciante. Dat kan best zijn, maar het
wordt te vaak vergeten dat de groep gewoonweg goede cd´s
produceert. Los van de muzikale en tekstuele puzzels waarmee ze de
meerwaardezoeker intrigeren – de band verwijst zelf naar Thomas
Pynchon, maar men kan evengoed denken aan Danielewski´s ‘House of
Leaves’ of – waarom niet – de serie ‘Lost’, bieden de drie cd’s
stuk voor stuk geïnspireerde en niet ontoegankelijke nummers. Denk
bijvoorbeeld aan het geweldige ´Televators´ en `The Widow´ uit de
voorgaande albums of het nieuwe en bloedmooie ´Asilos Magdalena´.
Andere voorbeelden uit ‘Amputechture’ zijn het single-vriendelijke
´Vermicide´ en ´Viscera Eyes´, de song die wellicht het meest
aansluit bij het voorgaande werk. En uiteindelijk vormen de vreemde
soundscapes die de nieuwe cd inleiden en afsluiten relatief
traditionele intro- en outrootjes.

The Mars Volta voor gevorderden

Maar toch blijft The Mars Volta ook op ‘Amputechture’ een band voor
gevorderden. U vindt de nieuwe Tool goed, maar een beetje een
herhalingsoefening? Het solo-album van Thom Yorke a tad on the commercial
side
? Wel, dan is de nieuwe Volta muzikaal spek – zelfs kaviaar
– naar uw bek. Het leeuwendeel van de cd wordt immers ingenomen
door labyrintische tien-minuten-songs als ´Tetragrammaton´,
´Meccamputechture´, en ´Day of the Baphomets’. Zoals die titels al
doen vermoeden, is het concept achter album nummer drie niet meer
gebaseerd op personages, maar op een overkoepelend thema dat gezien
deze rumoerige tijden niet toevallig religie is. Aangezien er geen
nood meer is aan terugkerende motieven, levert dat een ongeziene
muzikale vrijheid op.

Make no mistake, waar Frances
the Mute
oorspronkelijk nogal sterk op zijn voorganger leek, is
dat déjà-entendu-effect volledig verdwenen en ingeruild voor
bevreemdende, maar bij herhaalde luisterbeurten verbazend strakke
en muzikaal soms bijzonder verfijnde songstructuren – denk aan de
heerlijke riff uit ´Tetragrammaton´ deel één of de saxofoonoutro en
het swingende potten-en-pannen-gerammel op het einde van
respectievelijk ´Meccamputechture´ en ´Day of the Baphomets´. Maar
al is het lovenswaardig dat de band ook tekstueel niet in herhaling
valt, blijft het ergens spijtig dat de impliciete
achtergrondverhalen van de vorige albums vervangen zijn door een
vager en daardoor minder intrigerend concept. Maar misschien vergt
het album op dat punt gewoon nog meer aandacht. Het zou niet de
eerste keer zijn. Een tweede kritiekpuntje is dat de bijzonder
verzorgde vormgeving van Frances The
Mute
is ingeruild voor een weinig opzienbarend boekje dat –
buiten het kunstwerk op de voorprent – dit keer geen extra
puzzelstukken aanreikt. Jammer. Maar dat is ook weer geen ramp: The
Mars Volta bracht en brengt muziek om je oren voor te openen en je
ogen te sluiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =