Liefhebbers van het melancholische lied, van Duyster en van rietsuikerzoete
vrouwenstemmen, wees blij. Zeer blij. Onder jullie bevindt zich
Chantal Acda, die even haar band Chacda opzij heeft gezet om solo
onder de naam Sleepingdog een wondermooie plaat af te leveren. En
zeggen dat de nummers aanvankelijk wegens het persoonlijke karakter
ervan niet zouden verschijnen.
In haar kelder in Brussel, voor de gelegenheid omgedoopt tot
‘doggiehomestudio’, trok de in Nederland geboren Chantal Acda zich
regelmatig terug om weg van alle drukte en oppervlakkigheid haar
innerlijke demonen boven te halen en om te vormen tot heerlijk
eerlijke songs. Meer dan een eenvoudige piano- of
gitaarbegeleiding, af en toe een tintelde xylofoon of zachte
speelgoedgeluidjes heeft Acda niet nodig om ons, kinderen van de
rusteloosheid, mijmerend tot stilte te brengen. Van de veertig
spontaan opgenomen keldernummers staan er tien op deze Sleepingdog.
Naakt, in een proper bed. Denk aan Scout Niblett, Cat Power of een zachte Shannon Wright. Dit slapende hondje
trippelt in de buurt, zonder haar eigenheid te verliezen.
Openingsnummer ‘Wheelchair’ betovert met een kinderlijk spaarzame
xylofoon, beroert met een eenvoudige akoestische gitaar en de
emoties in Acda’s stem en woorden: “And we don’t stop when we
fall / Losing that bit of control / Trying again and again to be
understood.” Chantal behoudt de controle, ook in ‘For a Ride’,
dat ons brengt naar een van haar grootste passies: dieren en haar
paard in het bijzonder. Deze pianoballade, die wat onheilspellend
begint en dan overgaat in een mals donsdeken, heeft als enige
minpunt dat de zeer lichte drumbox, die vanaf het midden van het
nummer hoorbaar is, muzikaal weinig bijbrengt. Als je weet dat het
het galopperen van het dier voorstelt, dan valt het al wat goed te
praten, maar zonder was ‘For a Ride’ sterker geweest. Nog
sterker.
Het betoverende Acda’s stem komt misschien het best tot uiting in
‘Softsong’. De melodica, die regelmatig in dit album terugkomt,
versterkt het ongecompliceerde en aardse van deze nummers. Onze
persoonlijke favoriet is ‘Slaapje’. Hoe ze dit in andere talen
uitspreken, zullen we eens aan Chantal zelf vragen, maar de ruim
twee minuten die dit lied brengt, zijn van een hoge schoonheid. Het
is niet altijd wegkwijnen in een hoekje, want ‘Slaapje’ is het
minst melancholische nummer, bevat het meest vaart en is de song
met de meest complexe structuur. Een mens vraagt zich dan af waarom
het deze titel meekreeg. Ritmisch handgeklap stuwt deze te korte
minuten vooruit.
‘Blue Flowers’, het enige nummer dat niet bij Acda thuis maar bij
Pascal Deweze van Sukilove is opgenomen, is een traditioneel
singer-songwriter nummer. “How could I pretend and fake that the
flowers are still blue“, zingt Acda vanachter haar akoestische
gitaar. Intrigerend, want blauwe bloemen staan in de westerse
cultuur niet snel symbool voor het schone of het goede. ‘Yellow’
had natuurlijk niet in het ritme gepast.
De laatste helft van ‘Naked in a Clean Bed’ bevat, zoals de
commerciële logica het voorschrijft, dat drietal nummers waarmee we
Sleepingdog minder snel zullen onthouden. Afsluiten doet dit album
dan weer wel met een juweel, opnieuw een slimme zet. ‘In the
Pocket’ heeft een lekker dromerige pianobegeleiding en laat
xylofoonaanslagen als voorzichtige druppels neervallen.
Aangezien Chacda alle instrumenten zelf speelt, zijn we zeer
benieuwd om te zien hoe ze deze nummers live aanpakt. Gelukkig is
deze topartieste, die zowel met Sleepingdog als met Chacda veel
meer aandacht verdient de volgende maanden regelmatig te zien in
Nederland, Vlaanderen en daarbuiten. En dat ze daarbuiten maar eens
goed hun ogen optrekken, want Sleepingdog is een project waar zowel
Vlaanderen als Nederland trots op mogen zijn. Eentje om te
koesteren.
www.sleepingdogmusic.com
www.myspace.com/sleepingdogmusic
