Blind Guardian :: A Twist in the Myth

Hoewel ik me zelf niet tot de grootste Blind Guardian fans reken,
werd ik heel nieuwsgierig toen de promo van hun nieuwste album in
mijn handen werd geduwd. In 1995 lieten frontman Hansi Kürsch en
zijn blinde beschermers met ‘Imaginations from the Other Side
namelijk één van de grootste klassiekers in de power/fantasy-metal
op ons los. Een plaat die ondertussen is uitgegroeid tot een
must-have en door veel metalfans wordt bestempeld als een
meesterwerk. Een klassieker zelfs.
Sindsdien hebben de Duitsers met elke nieuwe release vriend en
vijand weten te verrassen. Telkens opnieuw werden andere elementen
aan de muziek toegevoegd, waardoor Blind Guardian constant leek te
evolueren. Vergelijk ‘Nightfall in Middle Earth’ uit 1998 maar met
diens opvolger ‘A Night at the Opera’ en de verschillen zijn
duidelijk hoorbaar.
Tijdens het voorbereidend proces dat aan het beluisteren van deze
plaat voorafging, rezen dan ook spontaan een aantal vragen, zoals
‘Hoe klinkt Blind Guardian anno 2006?’ en ‘Zal de invloed van
nieuwe drummer Frederik Ehmke te horen zijn?’. De antwoorden laten
niet lang op zich wachten.

Opener ‘This Will Never End’ deelt meteen een bitchslap uit
door van start te gaan met een krachtige power metalriff die snakt
naar Hansi’s minstreelachtige stem. Die wens wordt meteen
ingewilligd, en niet zonder gevolg. Een aantal lichaamsuiteinden
bewegen oncontroleerbaar mee op het sterke ritme. Als
openingsnummer is dit een het schoolvoorbeeld van een welgemikte
kick in the groin. ‘Otherland’ is van hetzelfde laken een
pak. Een heel opzwepende zanglijn, die je vanaf het begin meesleept
in een wereld vol fantasie, duistere wezens en donkere krachten,
geeft de aanleiding tot het eerste piekmoment. Alle elementen die
noodzakelijk zijn voor een genietbaar metalnummer zijn hier heel
uitgesproken aanwezig: een goeie riff, drumwerk dat exact is
afgesteld op de gecreëerde sfeer en een ijzersterk refrein.

Bij ‘Turn the Page’ ontstaat voor het eerst enige twijfel. Een
atypisch begin dat doet denken aan The Corrs zorgt voor wat
neerwaartse druk op de wenkbrauwen. Het nummer klinkt op zich best
aanvaardbaar, maar gezien de aanstekelijke stevigheid van de twee
voorafgaande tracks, klinkt het alsof het uit zijn context is
gerukt. Ook door het hoog ‘happy happy joy joy‘ gehalte
dreigt de power metalband zijn power een beetje te verliezen.
De vernieuwingsdrang van Blind Guardian openbaart zich pas echt
tijdens ‘Fly’. Tijdens de intro gaat het er nog vrij thrashy aan
toe, hoewel de stem het geheel wel een beetje verzacht, maar na een
dikke minuut is de verrassing compleet, wanneer de gitaar wegvalt
en plaats maakt voor een oosters getint geluidsbehang. Een twist
die verfrissend en welkom is, zeker als je het album in één ruk wil
uitzitten.

Alles lag tot nu toe zeer goed in het oor, maar zoals het cliché
voorschrijft, duren mooie verhaaltjes niet lang en dat is ook op ‘
A Twist in the Myth’ van toepassing. Songs als ‘Carry The Blessed
Home’, ‘Straight through the Mirror’ (met serieuze Iron Maiden-stempel) en ‘Lionheart’ zijn
op zich goede nummers, maar uiteindelijk slechts een herhaling van
hetgeen we reeds in de eerste 20 minuten van deze ‘A Twist in the
Myth’ en op een groot deel van de voorgaande albums te horen
kregen. ‘Skalds and Shadows’ doorbreekt dat patroon wél, alleen
spijtig dat de versie die eerder op een single verscheen beter
is.

De verandering in de line-up heeft niet voor een drastische
ommezwaai gezorgd, maar eerder voor een waardige verderzetting van
dit Duits epos. Een groot deel van de nummers wriemelen zich
probleemloos door je gehoorgang, maar spijtig genoeg zijn er een
paar twijfelachtige momenten, die verhinderen dat dit het sterkste
album in de Blind Guardian-discografie wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − 4 =