Geen idee wat er nog van de vriendschap tussen (ex-) Eagles of Death Metal-kompanen Tim Van Hamel en Josh Homme overgebleven is, feit is dat ook de Brusselaars van Hulk een voetje tussen de Californische stonerdeur hebben. Voor hun nieuwe e.p. konden ze opnieuw beroep doen op de gerenommeerde Rancho de la Luna-studio waar eerder ook al Mark Lanegan, Kyuss en Fu Manchu opnamen.
"Hulk wilt evolueren naar een eigen groepsgeluid" meldt de bio, maar daar is op deze e.p. nog niet veel van te merken. De nieuwe songs ademen immers nog krèk dezelfde sfeer uit als voorganger Cowboy Coffee & Burned Knives. Hoewel dat niet noodzakelijk jammer hoeft te zijn —Cowboy Coffee was een uitstekend schijfje waarop het steeds gezellig goedkeurend ja-knikken was met enkele langharige vrienden — hadden we toch graag iets meer gehad dan de Hulk & stoner-allstarscompilatie waar we het nu mee moeten stellen.Net als op de voorganger zijn er ook nu weer gastrollen weggelegd voor klinkende namen als Jesse Hugues, Brant Bjork, Dave Catching en Chris Goss. Dat het eigen groepsgeluid van Hulk hierdoor naar de achtergrond verzeilt, mag geen verrassing heten.
De vraag stelt zich dan ook of een nieuwe trip naar de zuid-Californische woestijn dan wel een goed idee was, in het kader van de eigen groepsontplooiing. Een mens vraagt zich tijdens het beluisteren van dit mini-album wel eens af waar Hulk nu eigenlijk zélf voor staat. Zo draagt een nummer als "Gimme Some Skin", met The Devil Hugues op zang, toch wel een erg nadrukkelijke Eagles of Death Metal-stempel.
Opener "Keep Talking" is een snedige song en tevens het enige nummer waarin de band het zonder gasten probeert. Niet toevallig klinkt het nummer compromislozer dan de andere tracks en voelt het trio zich merkbaar als een vis in eigen water. Ook in het geestige "Electricitat" trekt Hulk zich aardig uit de slag. Met de en français gezongen tekst klinkt hij zowaar als — zet u schrap — Arno in een stoner-jasje.
"Seducer", met Brant Bjork, beschikt over een funky baslijn en een meezingbaar refrein, maar is te eentonig om langer dan twee minuten te blijven boeien. En ook "Scary Song", dat zich aanvankelijk nog wel als een bezwerende deun de oren inwurmt, had zeker een minuut korter gemogen.
Slecht is deze e.p..zeker niet, daarvoor hebben de stoners te veel klasse en druipt de speelvreugde er te zeer af. Maar het Brusselse trio Hulk, waar het toch om zou moeten draaien, klinkt hier veeleer als een veredelde begeleidingsband van de stoner-allstars, dan als een band op zoek naar een eigen geluid, en dat is licht teleurstellend. Desalniettemin blijft het uitkijken naar het volgende full-album, dat er later dit jaar nog aankomt.
