Moshi Moshi Records heeft een neus voor talent. Bands als Bloc Party, Architecture In Helsinki en Hot Chip vonden er een aanknopingspunt voor een beloftevolle muziekcarrière. Het Zweedse electropopduo Lo-Fi-Fnk komt zich nu bij die stal voegen. Alles wijst erop dat ook zij de wind in de rug zullen hebben.
Het klinkt herkenbaar: twee eensgezinde jonge snaken die elkaar tegen het lijf lopen op school en beslissen om muzikale partners te worden. Leo Drougge en August Hellsing zijn er een concreet voorbeeld van. Vijf jaar later — ze zijn nu drieëntwintig — is het hen gelukt om het jeugdige enthousiasme om te zetten in een mix van electropop en lo-fi house, die onder de naam Boylife op de markt wordt gebracht. De titel is nogal biografisch, in die zin dat het gaat over wat jongens en mannen — en vooral alles daartussen — bezighoudt.
Met een intro en onder luid tromgeroffel wordt het album aangekondigd. Het eerste echte nummer, "City", is meteen raak. Je bent jong, je wilt wat, je zoekt de stad op. "So come on boy just take me home / To the city that’s where we belong": ambitie en verwachtingen, die muzikaal vertaald worden door energieke klanken, klanken van een stad die nooit slaapt.
Het is vooral in tracks als "Adore" of "Heartache" duidelijk dat dit album zich afspeelt in de wereld van adolescenten. Zo ook in "Steppin’ Out", een nummer dat het opneemt voor tolerantie en — hoewel niet expliciet — het zich outen als holebi: "I think you should tell us / Don’t you think we noticed?" of "We’re gonna defend your pride now". De song is opgetrokken uit jaren tachtig synthgeluiden, net als "Wake Up", een nummer met een leuke groove dat van Daft Punk zou kunnen zijn. Ze zouden er zich in ieder geval niet voor schamen.
Ondanks die leuke tracks wordt er niet altijd midden in de roos geschoten. "System" bijvoorbeeld is eigenlijk te traag om te boeien, en ook "Heartache" mist wat inspiratie. Een paar mindere momenten die we graag met de mantel der liefde bedekken. De afsluiter heet wat overduidelijk "The End". Dat slaat waarschijnlijk niet alleen op het einde van deze plaat, maar ook op het einde van de jeugd van de heren Drougge en Hellsing.
Boylife is een ruwe diamant. Lo-Fi-Fnk beschikt over voldoende potentieel en heeft een frisse eigen sound. Het enige minpunt op dit album is dat sterke songs soms nogal contrasteren met enkele minder opvallende passages, maar dat is dan ook de verdienste van parels zoals "City", "Wake Up" of "What’s On Your Mind". Het duo heeft een deel van hun jeugd in muziek geïnvesteerd en dat stukje zit nu vereeuwigd in dit album. Deze Zweden gaan, gezien hun leeftijd en talent, zeker nog wel een eind mee, dus hou hen zeker in de gaten.
