Remixes, covers en interpretaties zijn van alle tijden. Geen grotere hommage of betere carrièrezet denkbaar dan een cover van of een remix door de juiste persoon of groep om de eigen loopbaan een duwtje in de rug te geven, dan wel om de nodige credibiliteit op te bouwen. Dat kan echter ook in het eigen gezicht ontploffen, maar het is een risico dat men in zo een geval nu eenmaal moet nemen.
Misschien opteren de meeste artiesten net daarom voor groepen en songs die nauw aansluiten bij het eigen geluid en genre. Tenslotte krijgt een punk- of hardcorecover van een sixtiessong of The Smiths / Morrissey (The World Still Won’t Listen) al snel en soms ongewild een ridicuul of parodiërend kantje, hoe goed de intenties ook zijn. Dat het ook anders kan, bewees Luka Bloom een eeuwigheid geleden, in 1992, met zijn prachtig verstilde, akoestische versie van LL Cool J’s “I Need Love”. In 2006 deed José Gonzalez het hem na met zijn overbekende versie van The Knifes’ “Heartbeats”. Waar een reclamedeal niet goed voor kan zijn.
Hiphop- en electronummers kunnen dan ook vertaald worden naar akoestische songs zonder aan kracht of schoonheid in te boeten, op voorwaarde dat niet alleen de songs zelf sterk genoeg zijn, maar dat ook hij die interpreteert een doel voor ogen heeft. Sandro Perri zal als geen ander weten waar het eenmanscollectief Polmo Polpo heen wou met de songs op Like Hearts Swelling, want achter Polmo Polpo schuilt hij immers zelf. Op de e.p. Plays Polmo Polpo hertaalt Perri enkele dromerige electrodrones naar akoestische songs en daarbij gaat hij soms “driest” te werk.
Op “Romeo Heart (Slight Return)” moet Perri zijn draai duidelijk nog vinden; een overvloed aan instrumenten tracht eenzelfde sfeer op te roepen als het origineel, maar slaagt daar nauwelijks in. Dat de song ingekort is, is dan ook een goede zet. Ook “Requiem For A Fox” krijgt in zijn nieuwe kleedje een korter tijdsbestek aangemeten, al is net geen negen minuten nog steeds een flinke brok. Het nummer ademt in de nieuwe versie wel een heel andere sfeer uit: de spanning van de jacht lijkt ingeruild voor meer pastorale beelden waarbinnen het goed toeven is voor vossen. Perri beschikt hier bovendien over een alleraardigste zangstem en doopt het nummer dan ook om in een song die tussen (avant-)folk en singer-songwriterschap blijft hangen zonder storend over te komen.
”Sky Histoire” kende in zijn originele versie al een sterke akoestische invloed (gitaar en viool) en behoeft weinig interpretatie. Perri reduceert de song tot een derde van zijn origineel en maakt er zo een hapklare — bijna vijf minuten lange — song van. Door de inbreng van zang (opnieuw) en blazers (!) wordt het een heel andere geluidservaring die veel meer gemeen heeft met singer-songwriters dan met eender welke vorm van dronemuziek dan ook. “Dreaming” verscheen eerder in een andere vorm op de verzamelaar Song From A Silent Land en klinkt hier als een rechttoe rechtaan akoestisch nummer. Toch valt het tegen, zeker in vergelijking met het enige echte nieuwe nummer “Circles”, waarin de blazers opnieuw mogen aantreden.
Plays Polmo Polpo van Sandro Perri is zo goed als nergens te vergelijken met het werk dat hij onder de naam Polmo Polpo uitbracht. Het album is in de eerste plaats geïnspireerd op optredens waarbij Perri deze versies van zijn songs ten gehore bracht. Fans van Polmo Polpo zouden evenwel teleurgesteld kunnen zijn in deze plaat, terwijl zij die voor het eerst in contact komen met Perri er goed aan doen zijn andere werk aandachtig te beluisteren alvorens het aan te schaffen. Toch blijft Plays Polmo Polpo een gedurfde zet, die de kracht van Perris nummers onderlijnt, zelfs al zijn niet alle bewerkingen even geslaagd te noemen.
