Morning Runner :: Wilderness Is Paradise Now

Als volbloed atheïst geloof ik. Ik geloof! Ik luister niet naar,
neen, ik bén zanger Matthew Greener als hij door het debuutalbum
‘Wilderness Is Paradise Now’ van zijn groep Morning Runner scheurt.
Het is een plaat die staat als een huis, met fundamenten waar ze in
Libanon jaloers op kunnen zijn.

In deze wereld van etikettenpolitiek, hoorde ik voor het eerst van
deze Britten als een ‘melancholische rockband’. Categorieke
rotzooi, denk ik dan. Maar niets is minder waar. Enfin, in deze dan
toch. Morning Runner kan deze stempel immers dragen als
kwaliteitslabel in plaats van als brandmerk. In openingsnummer
‘It’s Not Like Everyone’s My Friend’ wordt onmiddellijk de toon
gezet. Stevig gitaren- en drumwerk, gevolgd door een zachtjes
ingebedde zangpartij, waarna alles tot tweemaal toe in elkaar
vloeit. Toch moet het beste dan nog komen. Enkel begeleid op piano
zingt Greener de laatste strofe:

Got to wake you up in about 10 minutes
Cause here is your stop
I want to carry your luggage until my shoulders ache
I want to walk you to the stairs and maybe to the top

De plaat staat vol pareltjes, met ‘Burning Benches’ als opaal
(ongelooflijk vette clip trouwens). Toch schiet ‘Best for you’ voor
mij persoonlijk de hoofdvogel af. Zelden zo gescoord bij ons
madamals vorige week. Na een knaller van een ruzie (alsof er andere
soorten bestaan), trakteerde ik haar lipsyncgewijs op
Only the best for you is enough for me‘. Geloof me,
uitgevoerd met cowboylaarzen en gestileerde vetkuif heb je een
winnaar in huis voor die moeilijke dagen waarop je weer geen vinger
hebt uitgestoken in het huishouden. En nee, het ‘voor mij een
pintje, schat’-vingertje telt in dit geval niet mee. Valschen
vosch
!
In ‘Be All You Want Me To Be’ komen Greeners stemkwaliteiten het
best tot hun recht. Je hoort hoe hij zich zuchtend en steunend
verzet, en meer nog, rebelleert: You won’t keep me quiet
now
. Dezelfde rauwe overtuiging horen we onder meer ook in
‘Punching Walls’.

De Britse pers blijkt Morning Runner graag te vergelijken met
Coldplay, maar waarom blijft mij
een absoluut raadsel. De nummers zijn harder en doorgaans meer
up-tempo. Bovendien mist Greeners stem (gelukkig maar) het typisch
gepolijste dat Chris Martin wel heeft. Hij klinkt af en toe treurig
en verlaten, maar barst nog vaker uit in half schreeuwend zingen,
waar wanhoop en geremde agressie stevig in doorklinken. Het
pianospel, dat uitbreekt als het kan en ondersteunt als het moet,
is op deze schijf het zout op de patatten. Keane herkende ik er amper in (wéér zo’n
frequente verwijzing), maar wel een scheut Pixies en een flacon Radiohead.

“Een vriend is iemand die alles van je weet en toch van je houdt”,
wordt wel eens gezegd. Koop twee exemplaren van ‘Wilderness Is
Paradise Now’ en geef er eentje aan een vriend. Eentje die het echt
verdient. ‘It’s not like everyone’s your friend‘. Amen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =