Johnny Cash :: American V :: A Hundred Highways

Nu Johnny Cash na de biopic Walk the
Line
een breder publiek heeft gevonden dan tijdens de laatste
jaren van zijn leven, was het vol spanning afwachten naar het
nieuwe exploot in de American Recordings-serie. De man, die meer
albums op zijn naam heeft staan dan de gemiddelde vierjarige kan
tellen, werkte met producer Rick Rubin een unieke serie af, waarvan
‘American Recordings’ uit 1994 de eerste in een voorlopige rij van
vijf werd. Cash vond hiermee gehoor buiten het countrymilieu omdat
hij naam maakte als meesterbewerker van bestaande nummers, waarbij
deze zo aan zijn stijl werden aangepast dat het leek of hij ze zelf
volledig had geschreven. Intussen zijn songs van grote namen als
Tom Waits, Beck, U2 en Nine
Inch Nails
door zijn handen tot de essentie herleid. ‘American
V: A Hundred Highways’ bestaat uit opnames van vlak voor de dood
van Cash (2003), terwijl het grootste deel van de instrumentale
omlijsting achteraf is opgenomen. Het is opnieuw een verzameling
van breekbaar mooie covers en enkele eigen nummers die je naar adem
doen happen, omdat je de dood via de verzwakte stem van The Man in
Black voorzichtig op de deur hoort kloppen.

De twee grote thema’s uit de geschiedenis van de kunst, en bij
uitbreiding uit het leven, eros en thanatos (liefde en de dood)
zijn ook hier overvloedig vertegenwoordigd, waarbij religie een
derde belangrijk motief van dit album geworden is. Cash herontdekte
het christendom na een bewogen levensfase in het begin van de jaren
zeventig en de eerste twee nummers gaan dan ook over zijn (of een)
verhouding met God. Zoals de meeste nummers op deze plaat wordt
opener ‘Help Me’ ondersteund door een eenvoudige akoestische
gitaar, waarbij de teneur af en toe zwaarder wordt – en het was al
zo somber – door een begeleidende cello. De zanger ziet het
allemaal niet meer zitten en vraagt zijn God om versterking:
I’m tired of walking all alone“. Toegegeven, de context van
deze opnames oefent een onvermijdelijke invloed uit op een
waardeoordeel, maar zelfs zonder deze in het achterhoofd te houden,
hoor je een man aan het eind van zijn Latijn. Dit eerste nummer
dompelt de luisteraar onder in een meevoelende tristesse en dan
zitten we nog maar bij de opener.

‘God’s Gonna Cut You Down’, het tweede religieus geïnspireerde
nummer, bezit al heel wat meer levenskracht dan ‘Help Me’. Cash en
Rubin hebben deze traditional een nieuw gezicht gegeven, waarbij
handengeklap het geheel in evenwicht houdt. Hier zit nog
levenskracht in de stem van Cash, net als in zijn laatste eigen
nummer ‘Like the 309’. Dit is leuke country waarbij good old
Cash
nog even lacht met zijn astmaprobleem. Een trein, de 309,
staat hier centraal. Zo ook in ‘On the Evening Train’. Hier is het
minder lachen, want de kist van een vrouw wordt op de symbolische
avondtrein gezet. Niet een van de beste nummers, maar des te meer
pakkend, als je weet dat zijn vrouw June Carter niet lang voor deze
opnames overleed.

De muzikale hoogtepunten van deze opnames zijn ‘If You Could Reach
My Mind’ en ‘Further On Up the Road’, het eerste van Gordon
Lightfoot en het laatste van Bruce Springsteen. ‘If You Could Read
My Mind’ is een mokerslag van het kaliber van ‘Hurt’ op ‘American
IV: The Man Comes Around’, alleen nog zwaarmoediger en zwarter. In
‘Further On Up the Road’, een heerlijke cover die toont waarom Cash
zo populair is, zit nog hoop: “One sunny morning, we’ll rise, I
know
“. Het zal niet meer in dit leven zijn.

Rick Rubin zou nog materiaal liggen hebben voor een tweetal
vervolgplaten in deze serie. Laat maar komen, als ze van hetzelfde
niveau zijn als deze en Cash niet plat commercieel misbruikt wordt,
maar we er de ware Man in Black op kunnen horen. Zoniet mag het bij
deze grafplaat eindigen. Een gedroomd afscheid van de grootste
countrylegende.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 2 =