Wixel :: Heart

Wie de stoptrein Brussel-Leuven neemt, heeft zich, wanneer de trein aan het onooglijke stationnetje Zaventem halt houdt, ongetwijfeld al verwonderd afgevraagd wat Zaventem te bieden heeft. De gemeente is in de hoofden van velen dan ook vooral verbonden met de luchthaven die deels op haar grondgebied ligt.

Zaventem is echter ook de thuisbasis van Wim Maesschalk, die vooral als Wixel gestaag een zekere naam weet te verwerven. Hoewel het een eenmansproject is, wordt in een steeds wisselende bezetting opgetreden en durft Wixel live zijn nummers in een geheel ander kleedje te steken. Op de releases is het echter allemaal fluisterende indietronica dat de klok slaat met Heart als voorlopig hoogtepunt.

Heart is het officiële debuut van Wixel, maar verscheen in de lente van 2005 al een eerste maal in cdr-vorm. Het label Debonair gelooft echter zo hard in dit album dat het niet alleen een officiële (re)release gekregen heeft, maar ook een gedegen mix. Het is evenwel zonde dat de aparte kaartjes die bij de eerste release wel aanwezig waren, vervangen zijn door een — zeker en vast mooie — poster, want de kinderlijke tekeningen van Astrid Yskout ademen een ontroerende en naïeve warmte uit die wonderwel bij de muziek pasten.

"Zaventem" start met verstoorde geluiden maar mondt al snel uit in een meeslepende melodie die onmiddellijk de beloftes van het album invult. Boven een nauwelijks hoorbare drum wordt klanklaag na klanklaag op elkaar gestapeld zonder ooit als storend over te komen. De melancholie vloeit dan ook schaamteloos uit de boxen om te eindigen met dezelfde verstoorde geluiden waarmee alles begon. "A December Goodbye" heeft niet alleen een prachtige titel maar ook een dromerige pianomelodie die gepareerd wordt door een akoestische gitaar, een xylofoon en enkele onbestemde klanken.

The Notwist mag dan wel een duidelijke invloed zijn, Wixel weet zijn miniaturen origineel op te bouwen. Toch is het even schrikken wanneer "A December Goodbye" een versnelling hoger schakelt en middels strijkers, een hiphopritme en gitaar opeens gejaagder klinkt. De verstoring van deze relatieve rust is evenwel nergens irritant. Met "Breaking Up Sucks" worden de klanktapijten terug van stal gehaald, al is het deze maal de gitaar die, op een bed van bevreemdende klanken gelegen, voor een melancholisch-onheilspellende sfeer zorgt. De titel mag dan wel idioot klinken, de song is het allerminst.

Het vrolijk ogende "Distraction" huppelt als roodkapje een steeds donkerder wordend woud binnen, maar blijft manmoedig vasthouden aan een goed humeur tot de duisternis het overneemt. Maar aan elke donkere tunnel komt een einde, en net zoals Roodkapje symbool staat voor het seksuele ontwaken, werpt het nummer zijn duistere balast af om zich te ontplooien tot een wonderlijke song. "I Know I Tried" neemt daarna een lichtvoetigere houding aan, maar blijft Wixel pur sang. Nauwelijks hoorbaar smokkelt hij deze keer een menselijke stem binnen in de song.

"Mirrors & Flowers" neemt de tijd om zich kenbaar te maken. Nu eens weelderig en dromerig, dan weer ascetisch ingevuld blijft de melodie door het hoofd spoken. "You’re Right On" knipoogt naar Einstürzende Neubaten door industriële klanken in het nummer te incorporeren maar geeft de akoestische gitaar ook alle ruimte om een stempel op de song te drukken. Helaas eindigt het album in mineur, want in het nochtans bekoorlijke "Your Home Is My Last Resort" bederft een ongelukkig geplaatste kinderstem de sfeer van het nummer.

Debonair heeft er verstandig aan gedaan Heart een tweede leven te schenken want met dit debuut zet Wixel zichzelf op de kaart van de indietronica. Dat hier en daar nog een foutje op te merken valt, versterkt vooral de kwetsbaarheid van de songs die pas echt tot hun recht komen wanneer men bij valavond zachtjes indommelt en de songs de weg naar een dromenland laat wijzen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 − negen =