Funeral Dress :: Hello From the Undergound

Hoewel punk anno 2006 lang niet meer die maatschappelijke
relevantie heeft van dertig jaar geleden, zijn er vandaag – meer
dan ooit – onnoemelijk veel bands die er op hun manier alles aan
doen om het Heilige Vuur brandend te houden. Ook bij ons. We hebben
dan niet over de platte, commerciële (nep)punkpop, op maat gesneden
van het TMF- en JIM-volkje, die menig (gratis) stadsfestival
teistert, maar over de talrijke zogeheten underground bands die
immer zweren bij de DIY-filosofie, een afkeer hebben van het
commerciële circuit en hun ding het liefst van al doen in cafés,
jeugdclubs of alternatieve festivalletjes.
En wat met Funeral Dress? Aan de ene kant kunnen we hen onmogelijk
onderbrengen bij de gladde, afgelikte jongens, daarvoor klinken ze
te puur, maar aan de andere kant is het eveneens zo dat niet
iedereen uit de alternatieve scène hen op handen draagt omdat ze te
groot en te succesvol zouden geworden zijn. Je zou kunnen denken
dat ze een beetje een gulden middenweg hebben gevonden. De plaats
die dit vijftal inneemt binnen de Belgische punkgemeenschap is
echter niet het onderwerp van deze bespreking. Het enige wat ons
interesseert zijn de dertien tracks op hun laatste full-cd ‘Hello
From the Underground’, en die vinden wij best te pruimen.

Ook al bestaat de groep ondertussen al meer dan twintig jaar, het
is pas door veelvuldig aan te treden op de vele festival(letje)s
die ons land rijk is (en door enkele catchy singles die vakkundig
StuBru’s Afrekening werden ingestemd) dat Funeral Dress ook hier
een pak naambekendheid kreeg. Terecht, want in de loop van die
dikke twintig jaar verdiende de band (in een wisselende bezetting,
met vocalist Dirk Peeters als voornaamste constante) haar sporen al
op vermaarde buitenlandse punkfestivals (waar ze de affiche deelden
met namen als
Buzzcocks, X-Ray Spex en Sham
69) en trok het vijftal ook een achttal keer de Grote Plas over
(samen met o.a. The Virus, Struggle, The Casualties, Total Chaos,
The Agitators en Banner of Hope). Met succes: de platen van Funeral
Dress gaan er ginds naar verluidt even vlot in als Belgisch
trappistenbier en leverden de Kempenaars in de States dan ook een
respectabele fanbasis op. Dit jaar nog traden ze aan op het British
Invasion Festival in San Bernardino en stonden ze (voor de vierde
keer al) op de Heilige Planché van de New Yorkse CBGB’s Club. Maar
ook naast de muziek gaat het hen voor de wind: Funeral Dress zal te
zien zijn in de verfilming van Brusselmans’ ‘Ex-drummer’ én in de
documentaire ‘Punk’s Not Dead’ van Susan Dynner.

Kunst, Cultuur of Diepzinnige Beschouwingen over Het Leven moet u,
net zo min als bij de vorige cd’s, niet gaan zoeken op ‘Hello From
the Underground’. Ook voor politiek, in het verleden nochtans vaak
onlosmakelijk verbonden met het genre, bent u hier aan het
verkeerde adres. Geen strijdliederen of anthems dus, maar wel heel
veel pretentieloze en meebrulbare punkrock. Duidelijk is dat
Funeral Dress niet mikt naar de eindejaarslijstjes en elke plaat
waarschijnlijk vooral bekijkt als een ‘lokkertje’ voor de
optredens, het valt wel op dat de band met elke plaat beter wordt.
Punk mag dan als stijl wat beperkt lijken en weinig
‘uitwijkmogelijkheden’ bieden (zeker als je niet gaat vermengen met
andere stijlen, zoals reggae of pop of wat dan ook), het is Funeral
Dress gelukt een plaat te maken die geen seconde verveelt.

Naast de singles ‘Holiday’ en ‘Freedom & Liberty’ vind je hier
ook andere meezingers en -stampers terug als de titeltrack, ‘Street
Punk Rocker’, ‘Here We Go Now’ en ‘Detonator’, een hulde zowaar aan
de late and great Joe Strummer. De plaat wordt afgesloten
met een cover van ‘Swords of A Thousand Men’ van Tenpole Tudor, de
man die ten tijde van ‘The Great Rock ‘n’ Roll Swindle’ de plaats
innam van Johnny Rotten bij de Pistols en in de jaren ’80 Plastic
Bertrand naar de kroon stak met zijn ‘Wunderbar’.

Doch dit allemaal terzijde, wat we u wilden meegeven is gewoon dit:
‘Hello From the Underground’ zal geen levens redden of het aanzien
van de wereld veranderen. De plaat staat daarentegen wel garant
voor een dik halfuur mosh- en pogo-plezier. Het is alleszins beter
dan op je luie krent achter je Playstation te kruipen of een hele
dag naar Jim of TMF te liggen staren, als konijnen voor een
lichtbak. Party on! Party on! Party on!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + zes =