Er zijn mensen die onpasselijk worden bij het horen van het woord
‘multiculturaliteit’. Niet alleen hebben hun spraakorganen moeite
met de uitspraak ervan, vandaar dat ze het ook steeds afkorten tot
‘multicul’. Ze huiveren ook van de inhoud van het begrip, en bij de
confrontatie met andere culturen vallen ze steevast ten prooi aan
een onverklaarbare vorm van etnische smetvrees. Waarschijnlijk
zullen zij dus nu dan ook wegvluchten van hun computer als ze lezen
dat deze bespreking gaat over een vijfkoppige meidengroep, met
roots in het Spaanse Galicië. Ialma is hun naam (wat zoveel
betekent als ‘ziel’), en in het spoor van Laïs, Urban Trad en Think
of One slopen zij op vakkundige wijze de barrières tussen warme,
exotische pop, traditionele folk en wereldmuziek.
Ialma bestaat uit vijf Brusselse zangeressen (Nuria Aldao, Natalia
Codesal, Verónica Codesal, Magali Menéndez en Marisol Palomo), die
met hun Galicische liederen lange tijd vooral op familiefeesten en
buurtfeesten optraden. Hun materiaal vergaarden ze zelf, door
gewapend met een bandopnemer de dorpjes uit de geboortestreek van
hun voorouders af te schuimen. Op hun eerste cd (‘Palabras Darei’
uit 2000) bleef het kwinkelerende kwintet dan ook erg trouw aan de
oorspronkelijke, vocale versies van deze liedjes. Daarin kwam
verandering toen Ialma begon samen te werken met een groep
muzikanten: Vincent Noiret (bas), Osvaldo Hernandez Napoles
(percussie), Pascal Chardome (gitaar), Didier Laloy (diatonische
accordeon), Luc Pilartz (viool) en Jowan Merckx (fluit en gaita,
een instrument uit de familie van de doedelzak).
Gaandeweg vloeiden traditionele en moderne, Galicische en Europese
muziek mooi in elkaar. Dit leidde tot een knappe tweede cd
(‘Marmaludas’ uit 2002), waarop ook Cubaanse invloeden waren te
horen en waarvoor zelfs werd samengewerkt met de West-Afrikaanse
koraspeler N’Faly Kouyaté.
Vandaag is de derde cd klaar. ‘Nova Era’ heet die, een titel die
niet alleen verwijst naar de nieuwe tussenstop in de muzikale
evolutie van de groep, maar ook naar de politieke situatie in het
thuisland. Na zestien jaar met de christelijk-conservatieve Partido
Popular aan de macht wordt de streek in Spaanse noordwesten nu
geregeerd door socialisten en regionalisten.
Met de hulp van Ad Cominotto (begenadigd accordeonist, toetsenist
en producer, ook bekend van ondermeer Arno en het ‘U nu’-project
met Marcel Vanthilt) trok de groep begin vorig jaar de studio in,
voor een plaat waarop naast traditionele, in een eigentijds jasje
gestoken liederen, ook één verrassende bewerking van een moderne
popclassic en eigen composities staan.
Het opvallendste nummer is ongetwijfeld ‘Lévame’, de
Ialma-bewerking van ‘Under the Bridge’ van de Red Hot Chili
Peppers, en heeft u misschien al op de radio gehoord. Maar dit is
natuurlijk niet de enige reden om deze cd aan te schaffen. ‘Nova
Era’ biedt een afwisselende mix van opzwepende en melancholische
nummers, uitstapjes naar volksmuziek uit verschillende uithoeken
van Europa, songs die hun sterkte ontlenen aan de knappe
arrangementen, maar evengoed liedjes die genoeg hebben aan de
stemmen van de vijf dames om te imponeren.
U ziet het: het moet niet altijd rocken, beuken, rammen om de tent
in de fik te zetten. Ialma bewijst met deze plaat dat grenzen vaak
niet meer zijn dan getekende lijntjes op een stuk papier, en dat
passie en subtiliteit elkaar niet per definitie hoeven uit te
sluiten.
