Gevaarlijk, compromisloos, baldadig, brave burgers de stuipen op het lijf jagend. We hebben het hier niet over de doorsnee bewoner van een van onze gevangenissen, maar over hoe we rockplaten het liefst hebben. The Last Vegas voldoet moeiteloos aan genoemde voorwaarden en weet hier zodoende behoorlijk wat interesse los te weken.
Op Seal The Deal wekt The Last Vegas de jaren 70 terug tot leven. Vergelijk het desnoods met The Darkness, nog zo’n band die grossiert in nostalgie, maar dan met het verschil dat waar The Darkness vervalt in pathetiek en plaatsvervangende schaamte oproept, The Last Vegas op het rechte pad blijft. Een pad dat wilswaar leidt naar de hel, maar dat is waar je met een plaat als Seal The Deal verwacht terecht te komen. Hier geen aanstellerige solo’s en heb-je-me-gezien-uitspattingen, maar in your face-gitaarmuren die met geen sloophamer stuk te krijgen zijn.
Kick-ass-rock-’n-roll à volonté op dit plaatje dus en dat gaat er bij ons in als zoete koek. Het Mudhoney-principe ’hier heb je vijf akkoorden, gebruik er nooit meer dan drie in één nummer’ in gedachten, knalt The Last Vegas zich door tien oersimpele, maar zo doeltreffende songs. Neem nu "Ain’t A Good Man", een nummer dat iedereen die ooit een gitaar heeft aangeraakt zo kan spelen. De nummers mogen dan wel gespeend zijn van ook maar elke vorm van muzikaal intellect — verder dan dit raak je niet van The Mars Volta — ze zijn verdomd aanstekelijk.
Vanzelfsprekend — ook rockmuziek is aan regels onderworpen — moet de drie-akkoordenstorm soms stilgelegd worden. Dat gebeurt bijvoorbeeld in het uiterst meezingbare "Better Off Dead" (inderdaad, ook de titel volgt perfect de ongeschreven rock-’n-roll-regels), een nummer waarin zowaar een solo te horen valt. Uiteraard een solo waar de Yngwie Malmsteen in ons de neus voor ophaalt, maar toch: een solo. En daarbij, de Malmsteen in ons moet zijn mond houden, de passie die The Last Vegas in hun muziek weet te vatten, zal hij nooit bereiken, doch dit geheel ter zijde. De laatste rock-’n-rollwet waar aan voldaan wordt, is die van de drumsolo. Eveneens rudimentair, maar ons trommelvlies eruit als het concertpubliek niet uit z’n dak gaat bij het horen van de meppen die in "We’ll Drink Three" uitgedeeld worden.
Net als bij Supersuckers heeft de muziek zowel een hoog feelgood- als een hoog baldadigheidsgehalte. Het zou ons dan ook allerminst verbazen als songs als "Grave Situation" en "Ain’t A Good Man" gedraaid worden tijdens het indrinken dat voorafgaat aan een treffen tussen twee motorbendes. "Goddamn Fantastic" is dan weer de ideale soundtrack voor dat treffen zelf.
Laat dit u echter niet afschrikken. The Last Vegas maakt absoluut geen neanderthalermuziek. Al moeten we volledigheidshalve vermelden dat het ons eveneens uitermate zou verbazen mocht Seal The Deal tijdens bijeenkomsten van mensa gedraaid worden. Het is maar dat u het weet.
