Madensuyu :: A Field Between

‘Vorm moet wijken voor emotie’:
het was de zin waarmee gitarist Stijn ‘Ylode’ Gezelle treffend de
ideologie samenvatte van Madensuyu. Samen met drummer PJ Vervondel
maakt hij muziek die zich niet in een bepaald hokje laat duwen.
‘Mogwai’, horen we soms
fluisteren, ‘Sonic Youth’ of ‘postrock’ durven ook al eens vernoemd
te worden, maar de keiharde waarheid is dat de songs van Madensuyu
elke poging tot definitie tarten. De muzikale verhalen op hun ep
Adjust We waren een explosieve
mix van hysterische vrijheidskreten, killer-riffs en bezwerend
drumwerk. De lovende kritieken bleven dan ook niet uit en nu heeft
het gedreven duo een full-cd uit die tot het meest intense mag
gerekend worden van wat onze nationale rockgeschiedenis te bieden
heeft.

In Humo hadden Vervondel en De Gezelle nog beweerd geen langspeler
uit te brengen omdat hun muziek niet bepaald makkelijk verteerbaar
is. Die quote strookte echter niet met wat de twee werkelijk hadden
verkondigd en gelukkig maar. ‘A Field Between’, hun volwaardige
debuut, ligt in de platenrekken en daar zijn we verdomd blij om. Al
het goede dat ‘Adjust We’ deed vermoeden, wordt hier namelijk vol
overgave bevestigd. Drie songs van de ep zijn in een licht
gewijzigde vorm op de plaat beland en ook die beslissing betreuren
we niet. De nieuwe versies spatten misschien iets minder uit de
boxen, ze hebben wel aan diepgang gewonnen. ‘Papa Bear’, de
melancholische ode aan een overleden kraanman, blijft ons beroeren,
net als de grillige postpunkgitaren in ‘No Why No Wow’ en het
fantastische ‘Share A Lot’, dat gezegend is met een finale die
strakker is dan het hol van een non.

‘A Field Between’ slaat op de ruimte tussen twee legers tijdens een
veldslag en die verklaring is veelzeggend voor de spanning en de
overrompelende intensiteit die deze plaat domineren als een
Ubersturmbahnführer. De witte vlag wordt nergens bovengehaald,
hooguit worden de wapens even kort herladen om dan weer een
vernietigend salvo op ons los te laten. Tijdens het begin van
‘Sugar On’ horen we de kogels langs onze oren suizen en na een
ingetogen intermezzo knallen de mitrailleurs ongenadig verder tot
je als luisteraar uitgeput neervalt tussen de neergemaaide
soldaten. ‘For A While’ gunt je even de tijd om weg te dromen, door
heldere gitaarklanken en zachte zang, maar het withete, geile ‘Suck
On More To Come’ duwt je meteen weer met de neus op de keiharde
feiten. Apocalypse Now is er niks
tegen. Het instrumentale ‘White On My Sightfield’ is ook nog een
mini-splinterbom van jewelste en dan zet de band ons even op het
verkeerde been. Bij ‘Should We Ever Fall’ blijven ontploffingen uit
en lijkt een wapenstilstand in de maak tot ‘Share A Lot’ de kelk
tot op de bodem ledigt.

Hoewel deze recensie het tegendeel lijkt te beweren, moet er over
Madensuyu niet te veel geleuterd worden. ‘A Field Between’ is geen
plaat om rustig in de zetel te beluisteren tijdens het nuttigen van
wijn en versnaperingen. In de muzikale wereld van Madensuyu moet je
je niet traag onderdompelen, maar zonder omkijken in de songs
duiken en daarna wel zien of je de trip aankan. Dit is een plaat om
volledig op loos te gaan, het beest in u los te laten en u te
gedragen als een militair die door shellshock in de
psychiatrie is beland. Koop, luister en onderga!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 10 =