Encre :: Common Chord

De Franse formatie Encre komt na twee studioplaten vol intieme elektronische muziek met een liveplaat op de proppen. Liveplaten worden vaak met argwaan onthaald, zeker als het om een elektronische muziekgroep gaat. Encre echter drukt deze vooroordelen de kop in door een gedurfde, solide aanpak.

Waar Encre op zijn reguliere studioalbums het geesteskind is van slechts één man, laat deze Yann Tambour zich live omringen door een voltallige liveband, inclusief drummer, gitarist/cellist, toetsenist en bassist. Tambour zelf bedient de sampler en verzorgt de vocalen. Common Chord is een registratie van enkele livetracks uit opnamen voor onder andere de Nederlandse VPRO en een concert in Nantes.

Encre kiest live resoluut voor een warm, gloedvol geluid zonder hierbij de desolate klankkleur van het studiowerk te verliezen. De composities zijn haast onherkenbaar en werden compleet gerearrangeerd, of soms zelfs volledig herschreven. De gitaarmuur wordt al eens opgetrokken, de piano al eens staccato bespeeld. Toch weet Tambour met enkele toetsen op zijn sampler de muziek spannend te houden en het geheel van een vrij unieke sound te voorzien, een sound die het midden houdt tussen new wave-achtige groepen als The Cure, postrockcollectieven als Godspeed You! Black Emperor en de introspectieve, elektronische spinsels van Eluvium, Villeneuve of Craig Armstrong. Met deze laatste deelt Encre trouwens de obsessie voor donkere, filmische sferen.

Vele tracks klinken live rijker en rijper. Zo wordt "Galant(es?)" (op Flux nog "Gallant") live opgesmukt door een prachtig strijkersarrangement, en wordt "Foehn" aangekleed door een postrockgitaartje. Het prijsbeest op deze plaat is echter "Or", een nummer waarvoor Ennio Morricone een moord zou begaan. Je hoeft maar heel even de ogen te sluiten en je waant je temidden een scène uit een willekeurige Sergio Leone-western. Het is een tergend meeslepend nummer waarin Tambour erg dramatisch de tekst debiteert: "Pour qui pourquoi pour quoi faire?". "Une nuit à ciel ouvert" is een vrij donker triphopnummer, waarin een pianomelodie de geplaagde strijkers het nakijken geeft en Tambour le fin du siècle predikt: "Je suis venu ici en terrain inconnu avec pour alibi quelques malentendus", zo klinkt het onheilspellend.

Met slechts zeven tracks in vijfendertig minuten is Common Chord eerder een showcase dan een volledig liveconcert. Toch weet Encre in deze korte tijdspanne een gebalde vuist te maken tegen de negatieve kijk op live-elektronica. Vaak wordt hierop terecht neergekeken. Veel groepen proberen immers met visuals en dies meer een zwakke liveshow te verbloemen. Encre daarentegen toont aan dat er ook een andere manier bestaat, een manier die evenwel lef, talent en creativiteit vergt. Het zou mooi zijn, mochten andere elektronische muziekacts hieraan een voorbeeld nemen.

Frankrijk mag best trots zijn op dit Encre. Eindelijk komen onze zuiderburen nog eens met iets aanzetten dat niet teert op vroegere successen. Het moet reeds van de French touchbeweging geleden zijn dat ze zo’n uniek geluid wisten voort te brengen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + veertien =