The Secret Machines zien het nog steeds groots en dat is goed nieuws. Na het veelbelovende en internationaal bejubelde Now Here Is Nowhere, is de groep terug met een nieuwe worp. Ten Silver Drops heet de boreling en wij vonden het meteen een toffe knul.
Nog beter nieuws is dat de groep niet gezwicht is voor het grote geld en dus op zijn eigenzinnige manier verder snuffelt in de richting die ze met hun debuut insloegen. Dat The Secret Machines onvermurwbaar zijn in hun muzikale creaties blijkt al meteen wanneer we naar de tracklist kijken en slechts acht nummers bespeuren. Is dit dan een veredelde e.p.? Absoluut niet, want de plaat neemt al gauw een goede 45 minuten van uw leven in beslag.
Opener en eerste single "Alone, Jealous And Stoned" verrast meteen. Waar zijn die beukende drums en die scheurende gitaren die zo hen zo uniek en onverwacht maakten? Een zweverige synthesizer vindt zijn weg onder een kalme (maar erg aanwezige) gitaar en een tekst waaruit blijkt dat The Secret Machines nog steeds geen lachebekjes zijn. Hoewel het een gewaagde opener is en de meest afwijkende track van het album, blijkt het ook nog eens onze favoriet te zijn. Wat niet betekent dat het van dan af bergaf gaat, integendeel zelfs.
De rest van het album is — met uitzondering van afsluiter "1,000 Seconds" — daarentegen wél vintage The Secret Machines. Instrumenten vechten voor een plaats op de voorgrond, maar winnen het zelden van de passionele zang, die vaak genoeg stroomstoten langs onze ruggengraat zendt. Grimas en glimlach wisselen elkaar af in een estafette zonder eindmeet en het geheel kan nog steeds bestempeld worden met weinigzeggende termen als ’episch’ en ’indrukwekkend’.
Onze nekhaartjes gaan huiverend rechtop staan wanneer Brandon Curtis "Lightning Blue Eyes" extatisch naar een hoogtepunt zingt. "In your dreams you’ve seen it all / through a window so far off / remember watching while / your lightning blue eyes reflected sunrise". The Secret Machines zijn opvallend melodieuzer geworden en dat wordt op deze track nog maar eens in de verf gezet. Het uiterst meezingbare refrein is een van de meest memorabele van de plaat en maakt van "Lightning Blue Eyes" een gegarandeerde publiekslieveling.
"I need love / That don’t mean I need you" klinkt het in "1,000 Seconds". Het gros van de lyrics is rechttoe rechtaan en tevens uiterst in your face, maar heeft iemand misschien een idee wat "Daddy’s In The Doldrums" betekent? (Enig opzoekingswerk leert ons dat de doldrum een gordel rond de evenaar is, tussen de gebieden met noordelijke en zuidelijke passaatwinden en ook wel Equatoriale Stiltegordel genoemd wordt, maar sla ons dood als we weten wat het betekent.) Ongeacht Curtis’ boodschap, blijft dit een track die The Secret Machines’ nood aan experimentele en iets minder toegankelijke muziek treffend illustreert. Toeval of niet, dit is ook de song die ons bij momenten het minst kon boeien, maar ons dan nadien weer grijnzend bij het nekvel pakte en alle twijfels uit ons vege lijf wist te schudden.
The Secret Machines horen uiteraard maar op één plaats en dat is in een tot de nok gevulde arena. We hopen met hen dat ze daar ooit zullen staan, zónder al te veel van hun eigen gezicht te moeten verliezen. Zoals het er nu voor staat zal dat nog niet voor het komende jaar zijn, maar voor uw welverdiende steun zullen ze u ongetwijfeld eeuwig dankbaar zijn. Ten Silver Drops is topklasse en verdient daarvoor dan ook een passende behandeling.
