Mazarin :: We’re Already There

Hoe hard je ook met de armen slaat, in het rond springt of al vloekend de vuisten naar de hemel verheft: de winter weigert ons land te verlaten. Het zijn nog steeds die tijden waarin je met opgetrokken schouders in je kraag gedoken blijft, een futiele bescherming tegen die gure wind. Tijden waarin niets vooruit lijkt te gaan, en zon en vreugde eindeloos ver weg lijken. Het zijn dagen van opsluiting in gesloten kamers, met de hete stoof en de herinneringen die de laatste worp van Mazarin brengt. Want stiekem, diep vanbinnen, is de zomer er toch al. We’re Already There.

De wind zit verkeerd, het water staat ons aan de mond, kortom de wanhoop is nabij. En met wanhoop komt berusting, onbezieldheid, lege aanvaarding. De “new American apathy”, noemt Quentin Stoltzfus het op de opener van We’re Already There. En meteen is een smeulend vuur ontstoken: de rest van het album is een gecontroleerde, maar niet aflatende brand die de innerlijke mens verwarmt en behoedt tegen leegheid en apathie. Een album dat de sneeuw vormt en kneedt tot ze wegsmelt, afvloeit en al borrelend je handen verbrandt.

Ondanks de vervaarlijke helikopterrotoren waarmee de eerste halve minuut wordt ingezet en de drums die van tijd tot tijd in overdrive durven te gaan, is de muziek van Mazarin de eenvoud zelve. Bij de eerste beluistering kan je al eens verrast opkijken wanneer de vlammen plots hoger oplaaien dan even tevoren, de muziek plots harder knettert en vonken in het rond springen, maar over het algemeen is het niet dat verrassingseffect waar We’re Already There het van moet hebben. Wel zijn het de oerdegelijke melodieën die de brandstof leveren voor het knisperende vuur dat de woorden van Stolftzus likt. Pure, traditionele songwriting met inhoud: niet meer, niet minder. Of daar al dan niet wat subtiele elektronica en streepjes noise bij komen kijken, boeit nauwelijks — daarvoor trekt de band nog veel te weinig de kaart van het experiment. Maar zolang het talent van Stolftzus er niet door overschaduwd wordt, zijn we al lang tevreden.

De tintelende warmte van We’re Already There brengt ook herinneringen met zich mee. Misschien zijn we er inderdaad in feite altijd al geweest, want bij “For Energy Infinite” konden we bijvoorbeeld niet anders dan terugdenken aan een enigszins psychedelische versie van The Beatles, die in vergelijking met tijdgenoten zo hard worden doodgezwegen de laatste tijd. Ook invloeden van Grandaddy lijken hier en daar een extra houtblokje op het vuur te werpen. Maar vooral de gelijkenis met Flaming Lips is treffend, vooral bij het prachtig zweverige “Another One Goes By”, waarin we diezelfde combinatie van luchtigheid en tristesse vinden. Vanaf dat moment was ondergetekende verkocht. Hopeloos verkocht.

De rest van het album is vaak een stuk minder luchtig. Niet dat de muziek op zich donker is, maar Mazarin mist wel de humor van Flaming Lips om hier en daar de spanning te verjagen met een lach. Dat de songs vaak net iets te lang uitgesponnen zijn en zich vaak weinig ontwikkelen, doet daar evenmin goed aan. Af en toe eens opflakkeren en dan weer uitdoven, dat zou wat meer mogen gebeuren. Nochtans toont zich ook hier de ware meester in de eenvoud. De doodeenvoudige klaagzang “Louise” mag dan minutenlang op dezelfde lijn doordrammen met enkel zang, gitaar en oceaangeluiden, het is een van de sterkste songs ooit geschreven.

Ook met Mazarin in de platendraaier zal je de vorst niet verjagen, maar de geest ermee ontdooien kan wel. We’re Already There is geen bosbrand, maar eerder een gecontroleerd kampvuurtje. Voor ons mocht er dan wel af en toe een extra blokje hout op, de nieuwste van Mazarin is hoe dan ook door en door hartverwarmend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 4 =