Kill The Young :: Kill The Young

Drie broers uit Manchester die, ongetwijfeld uit verveling, instrumenten leren bespelen: daar moeten vodden van komen. En kijk, het gebeurt nog ook. Elf knallers persten de Gorman-broertjes er uit, tot grote vreugde van de liefhebbers van basic gitaarrock.

Kill The Young is een debuutplaat die eigenlijk al eind november verschenen is en nu pas in onze brievenbus valt. We zullen onze van garagistenmuziek houdende postbode nog eens moeten aanspreken over de betekenis van het woord ’prior’, zeker als het gaat om gitaarrockplaten die de man, schaapachtig grijnzend, maanden te laat durft af te leveren. Anderzijds leert het gedrag van onze postbode ons meestal iets over het niveau van de plaat in kwestie. Hoe later ze hier toekomt, hoe beter ze doorgaans is. Wat niet wegneemt dat we elke nieuwe op schijf gezette lading rocknummers die hier binnenkomt met de nodige scepsis behandelen. Vooral als er, zoals in het geval van Kill The Young, met referenties gegoocheld wordt om aan te tonen hoe cool de band wel niet is.

Dit album mag dan wel geproducet zijn door Dimitri Tikovoi, gemixt door Flood en gemasterd door Howie Weinberg, zelfs die drie namen zullen er niet in slagen een varken dat gekeeld wordt te laten klinken als een engelenkoortje. Maar goed, to the point, want er staat nog een berg afwas te wachten.

Grote namen scheppen grote verwachtingen en die worden grotendeels ingelost. Al bij opener "Follow, Follow" duikt de zin om mee te kelen op, ten huize van ondergetekende altijd al een indicatie dat er enig enthousiasme is voor de opgelegde plaat. Bij "No Problems" bereikt ons enthousiame een voorlopig hoogtepunt door het terug tot leven komen van de baldadige veertienjarige etterbak in ons. Het was heel lang geleden dat de buren vroegen om de muziek stiller te zetten, en het was nog langer geleden dat we ze met een welgemeende fuck you wandelen stuurden. We zijn er niet echt trots op, maar het geeft wel aan dat de muziek ons iets doet.

Andere nummers die ons reeds bij de eerste luisterbeurt opvielen, waren "Do You Notice", dat lijkt te beginnen als iets van Bloc Party, maar dan met behulp van een distortionpedaal elke vergelijking opblaast en het machtige "No Heroes", een nummer dat duidelijk maakt dat de tijd van helden voorbij is. The Stranglers propageerden dat credo eeuwen geleden al, hopelijk dringt de boodschap nu wél door.

Zijn groepsnaam heeft Kill The Young gekozen omwille van het feit dat jongeren de kans niet meer zouden krijgen om jong te zijn in deze harde tijden. Zelf hebben we daar nooit bij stilgestaan, maar als die opgekropte woede bij de drie boze broers tot inspiratie kan dienen voor elf strakke rocknummers, wie zijn wij dan om hen ongelijk te geven. Zeker als een nummer als het afsluitende "Kill Your Young" ons een adrenalinestoot van jewelste geeft en ons zin doet krijgen onze buurman uit zijn bed te schoppen om met ons te komen pogoën. Als de zanger nu eens wat minder neurotisch zou zingen, zouden we helemaal gelukkig zijn met dit debuut.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + zeventien =