The All-American Playboys :: The College Years

Tussen al de In The Red, Estrus en Bomp releases komt hier af en toe ook wel eens een verdwaald plaatje binnen. The College Years klasseren we gemakshalve onder die categorie. Na al het overheerlijke lawaai uit Detroit dat we hier de laatste maanden op ons bord kregen, zetten The All-American Playboys ons op een streng dieet van feestelijke ska-garage.

Het is het najaar van 2001: met de komst van The White Stripes en The Strokes is er plots opnieuw belangstelling voor de garage. Die belangstelling werkt ook interesse voor andere, oudere genres in de hand. Het duurt niet lang of het regent stofferige britpop, foute eighties en nu grunge. Veel groepen vinden een tweede adem in de revival en de pers staat het hen toe zich daar niet langer voor te schamen. Vandaag — vijf jaar later — is er maar weinig veranderd.

Ook The All-American Playboys putten kracht uit oudere genres. De groep beweert pop op het kruispunt tussen Elvis, N’Sync en The Sonics te maken, en dat is een beschrijving waarin we ons best kunnen vinden. Ofschoon The All-American Playboys zeer sixties en zelfs fifties klinken, zou het vijftal gerust in een voorprogramma van Justin Timberlake of Britney Spears kunnen spelen.

Het is geen geheim dat The College Years een pure popplaat is. De plaat opent met een presentator die zijn goed voorbereide speech afgelast om vlugger op de muziek van The All-American Boys te dansen, en daar is de toon meteen mee gezet. De songs die volgen zijn op en top retro, maar de catchy teksten verraden dat de groep eerder een popgroep dan een muzikaal project is, wat een vergelijking met iconen uit de pop zeker rechtvaardigt.

De luisteraar krijgt de kans niet aan die bedoelingen te twijfelen. "Trade Up" gaat over sletjes terwijl "Got Ahold Of It" de wonderjaren bezingt en "All-American" ons met nutteloze informatie over blote borsten opscheept. In "Homicide In A Doublewide" bevuilen The All-American Playboys hun muziek zelfs met audiosamples uit de Jerry Springer-show. Hoe fifties of sixties is dat?

Dat leidt tot de conclusie dat The All-American Playboys zeker geen slechte pop maken, maar dat het concept toch nog een beetje aan de dunne kant is om op lange termijn écht te blijven boeien. Grappige teksten en catchy melodieën kunnen best een verdienstelijke bijdrage leveren, maar kunnen in overdreven mate ook irriteren. The College Years neigt bij momenten naar die grens en gaat daar af en toe al eens met één beentje over.

Het lijkt ons nochtans waarschijnlijk dat het concept van The All-American Playboys live veel beter werkt. Het zijn immers goede muzikanten, en op festivals geldt er uiteindelijk maar een regel: men moet de massa aan het feesten krijgen! En daar lijken The All-American Playboys ons nu wel specialisten in. The College Years bevat foute muziek voor een fout festival met een fout publiek. En dat is een samenloop van omstandigheden die wij The All-American Playboys zeker van harte toewensen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 19 =