Pellumair :: Summer Storm

Twee jongemannen die samen singersongwriternummers brengen? Als dit een quiz was, won u vast de hoofdprijs door snel en luid "Simon And Garfunkel" te roepen. Driewerf helaas, het betreft hier Pellumair, een nieuwe tak aan de boom die tegenwoordig antifolk heet.

Jaymie Caplen en Tom Stanton — want zo heten de helden van dit verhaal — zijn twee vierentwintigjarigen uit Southampton. De twee ontmoetten elkaar in 1997 via een gemeenschappelijke vriend die een groepje samen probeerde te brengen. De jongelui proberen vooral zo goed mogelijk als Low en Sonic Youth te klinken, wat Caplen en Stanton al snel gaat vervelen zodat de twee de groep verlaten en Sweet Home oprichten. Deze band, die zich meer op beats en synthezisers toelegt — we hebben het nog steeds over de tweede helft van de jaren negentig, weet u wel — dan zijn voorganger, houdt evenmin lang stand. De twee drijven uit elkaar en verkennen elk afzonderlijk nieuwe muzikale horizonten.

End of story, zou dat in de meeste gevallen betekenen, maar niet in dit verhaal. In de zomer van 2003 hebben Caplen en Stanton een ongeplande jamsessie. Een vonk springt over en de twee komen steeds vaker samen om te jammen. Uit die sessies ontstaan nummers en — waarom ook niet — een band: Pellumair. Die band heeft nu met Summer Storm een debuutplaat uit die het verdient om door u gehoord te worden, als u wel te vinden bent voor gevoelige, intimistische muziek.

Goed, Pellumair wordt her en der met Simon And Garfunkel vergeleken. Geen kwaad woord over die twee, maar er is evenveel overeenkomst tussen Simon And Garfunkel en Pellumair als tussen The Kills en The White Stripes: verder dan een zelfde aantal leden en enkele kleine raakvlakken komen we niet. "In Pieces" doet bijvoorbeeld aan de altstem van Garfunkel denken, maar heeft muzikaal meer gemeen met Sigur Rós dan met het jaren zestig-duo. Ook al drijft Pellumair op twee stemmen en twee gitaren, het duo heeft zeker een eigen klank weten te ontwikkelen.

Die klank bevindt zich soms op fluisterniveau, zoals in het titelnummer, waardoor je muisstil voor de boxen wilt gaan zitten om het nummer ten volle te ondergaan. De schoonheid van de songs zit soms verpakt in een gierende elektrische gitaar, zoals in "Painted Over" of het heerlijke "See Saw", dat zoals zo veel andere nummers op dit album over liefde gaat, of eerder het mislopen hiervan. Verwacht daarom geen melige, kleffe lyrics. Eerder zijn het vaststellingen, zoals de ontnuchterende regel "You don’t kiss me anymore" uit het mooie "Retirement Gold", nog zo een troostnummer over gebroken harten waarmee deze mooie debuutplaat wordt afgesloten.

Summer Storm is een plaat voor gevoelige en lichtjes getormenteerde zielen. Het is een album waar je voor gaat zitten, deze nummers werken namelijk niet als muzikaal behang bij het uitvoeren van huishoudelijke taken. Maar eens je de schoonheid van songs als "Postcards" of "In Pieces" inziet — en het kan best enkele luisterbeurten duren voor de muziek je in zijn greep krijgt — heb je een plaat ontdekt om te koesteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =