Iemand die zichzelf naar de ongelovigste aller heiligen noemt, moet wel een zekere hang naar melodramatiek kennen. Thomas Hansen is onder het pseudoniem Saint Thomas intussen aan zijn vijfde album toe. Van Het Grote Gebaar blijven we nog behoorlijk gespaard, maar toch sluipt de sentimentaliteit af en toe haast onmerkbaar binnen.
Het enige wat een artiest dezer dagen moet doen om door het hippe volkje geadoreerd te worden, is uit IJsland komen. Lange winters, een geruststellende geïsoleerdheid en feeërieke landschappen spreken ontegensprekelijk tot de verbeelding. De nieuwste generatie muzikanten uit het land van Björk speelt daar handig op in met ijle, sprookjesachtige melodieën. Saint Thomas moet het met wat minder stellen. Zijn thuisbasis ligt namelijk in het Noorse Oslo. Hoewel afkomstig uit een land dat vooral garant staat voor heel wat zware metal, kan Thomas misschien toch een graantje meepikken van de IJslandse hype. Ook hij is namelijk bedeeld met een genereuze dosis onderkoelde, noorderse charme en het Scandinavische accent dat aan het Engels extra muzikaliteit toevoegt.
Saint Thomas heeft op Children Of The New Brigade vooral de soberheid gehuldigd. Thomas’ muziek steunt voornamelijk op zijn falsetto en een absolute voorkeur voor de melodie. Met die twee troeven is de voormalige postbode erin geslaagd een plaat te maken die de kilte uit onze botten weet te verdrijven. De noorderse charme waarover we het eerder hadden, bestaat erin dat de ijzige winters weliswaar voelbaar aanwezig zijn, maar altijd bekeken van achter het raam van een knusse woonkamer. Af en toe heeft Thomas leentjebuur gespeeld bij Neil Young. "Last Word" kan bijvoorbeeld de verwantschap met "Harvest Moon" niet ontkennen. Ook in "The Long Goodnights" vinden we de invloed van de maestro. Het beste nummer op Children Of The New Brigade is misschien wel "Mexican Father", een erg knap staaltje Scandinavische americana. Alleen jammer van de iets te banale tekst. Ook "The Play" tapt uit dat gesmaakte vaatje.
Een stuk minder wordt het wanneer Saint Thomas zich gaat toeleggen op de pure folkmelodieën. En dan hebben we het niet over folk zoals bij Dylan of Guthrie, maar eerder de Laïsvariant met rondedansen en bosnimfen. Vooral "Of Course You Were There" lijdt daaronder, maar ook het slotnummer "Book On Hold" is in hetzelfde bedje ziek. Het is op die momenten dat Children Of The New Brigade in de lonkende val van de sentimentaliteit trapt. Gelukkig zijn die momenten veeleer uitzondering dan regel.
Over het geheel bekeken heeft de Noor met Children Of The New Brigade een meer dan geslaagde plaat afgeleverd. De enkele schoonheidsfoutjes vergeven we hem graag. Het heeft vijf albums geduurd voor Saint Thomas in onze platenkast is beland, maar we kijken nu al uit naar een zesde plaat. Noorwegen mag dan niet de muzikale luister van IJsland hebben, talent hebben ze er in elk geval wel.
