Tiger Lou :: The Loyal

Hij is Zweed, grafisch ontwerper, prille twintiger en is goed op weg om een van de betere singer-songwriters van zijn generatie te worden — hou hem dus vooral uit de buurt van de Mississippi. Over wie hebben we het? Over de jongeman die zichzelf herdoopte tot Tiger Lou, maar dat had u al lang door.

Vorig jaar verscheen een debuutplaat waarop naast de letters "TGRLOU" een eskimo-achtig hoofd stond. Echt rock-’n-roll zag het er niet uit, en om de een of andere reden schrok het veelvuldige gebruik van de kleur geel ons behoorlijk af. Plichtsbewust als we zijn, hebben we het plaatje —Is My Head Still On? bleek het te heten — op een druilerige zaterdagmiddag maar eens opgelegd. Van een aangename verrassing gesproken. Liedjes als "The Sound Of Crickets" en "The War Between Us" bleken echt wereldnummers te zijn. Ook de andere songs bleken van een constant hoog niveau. Een nieuw talent was opgestaan, zoveel was duidelijk.

Ondertussen zijn we ruim een jaar verder en ligt met The Loyal de opvolger voor Is My Head Still On? in de rekken. Rasmus Kellerman — u dacht toch niet dat hij echt Tiger Lou heet? — heeft duidelijk niet stilgezeten. Hij heeft zelfs nagedacht voor hij aan deze plaat begon. Zo kwam hij tot enkele vaststellingen: een plaat is meer dan een willekeurige verzameling liedjes, je moet een plaat niet proberen vol te proppen met heel veel instrumenten en heel veel nummers, laat gewoon wat je hebt zeer vol klinken, en zorg dat je nummers makkelijk live uit te voeren zijn. Met andere woorden, blijf met je fikken van alle studiofoefjes af en, ten slotte, schrijf al je lyrics rond het concept loyaliteit.

Zorgen deze vaststellingen — of regels zo u wil — ervoor dat The Loyal een conceptplaat is geworden? Neen, ze maken van The Loyal simpelweg een prachtplaat die, het moet gezegd, meer samenhang kent dan zijn voorganger. De songs zijn rijker, gevulder, maar ook een heel pak beklemmender en minder snel te doorgronden. Waar de nummers op Is My Head Still On? zeer toegankelijk waren, kost het hier heel wat moeite om tot de nummers door te dringen. Wie volhoudt, wordt echter beloond. Als de songs eenmaal hun schoonheid prijsgeven, raak je eraan gehecht als aan een goed zittende boxershort.

Luister maar eens naar het heerlijk trieste "Nixon", een bezwerende song die, net als zovele andere nummers op dit album, een dromerig maar tevens duister randje heeft. Dat donkere kantje wordt nog meer in de verf gezet door het spaarzame gebruik van subtiele elektronica, zoals in het nummer "National Ave". Dat Lou onder de naam Araki al eens een elektrosingle op de wereld loslaat, zal niet vreemd zijn aan het binnensluipen van deze invloed.

"Like My Very Own Blood", een episch nummer dat verwantschap met de nieuwe dEUS verraadt, bewijst dat Tiger Lou een Hele Grote aan het worden is. Als de kleine Zweed op dit niveau en tegen deze snelheid platen blijft maken, dan kunnen we de komende jaren nog heel wat moois verwachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × twee =