The Mitchell Brothers :: A Breath of Fresh Attire

Godsgruwelijk. De humoristische draak Full House wist voor een van haar afleveringen niemand minder dan The Beach Boys te strikken waarna het personage Joey, uiteraard niet te verwarren met Matt Leblancs personage in Friends, op tijd en stond geniepig een muziektape van eigen productie in de hemdzakken van een BB van dienst propte. Een running gag heet zoiets in het vakjargon.

Een running gag die overigens werkt, want de Britse neefjes The Mitchell Brothers, uiteraard niet te verwarren met de pornoproducenten met eenzelfde naam, wisten op die manier hun koopwaar aan niemand anders dan Mike Skinner aka The Streets te slijten. Skinner was zo onder de indruk van hun kunnen dat hij niet alleen achter de knoppen ging zitten voor de productie van hun debuut maar de neefjes ook meteen een platencontract onder de neus schoof.

Mike Skinner mag in de ogen van menig journalist dan wel het nieuwste godenkind zijn, zelf vonden en vinden we nog altijd geen bal aan de mans invulling van hiphop. Voor de Britse variant zweerden wij tot op heden bij Mindbomb en The Brotherhood. Met een arrogante attitude werd A Breath Of Fresh Attire dan ook aan een kritische luisterbeurt onderworpen. Drie tellen later waren we bijna naar de lokale platendealer gerend om vooralsnog Skinners werk aan te schaffen, want hier levert de man als producer een huzarenstukje af.

Het trio Skinner, Hanson, Nyanin blaast dan ook alle vooroordelen die wij sinds Goldie Lookin Chain tegen de nieuwe Britten hadden weg. Met een enthousiasme dat ons dezer dagen, blasé als we zijn, bijna nooit meer overvalt, lieten we A Breath Of Fresh Attire tot in elke vezel van ons lijf doordringen. In "Fuck Me? Fuck You!" weergalmen droge drums en keyboardklanken als een urban march waarboven een oorlogsverklaring gescandeerd wordt. "g.o.r.g.i.e." klinkt met haar opgefokte reggaebeat als een versgeslepen machette, hongerig naar het bloed van al die over het paard getilde Britse wankers.

"Routine Check" neemt ons daarna mee door de Britse achterbuurten, waarbij we zowaar een soulclub binnenstruinen in het zachtmoedige "She’s Got It All Wrong". Ruige homies vegen met de rug van hun hand een traan weg waarna het stoere "Someone Can’t Look Us In The Eye" de ruggen recht en de knokkels laat kraken. Maar de dreiging culmineert in "Harvey Nicks": opnieuw harde drums, keyboards en de klassieke rhymes.

Garage / grime, eski of hoe u het ook noemen wil, weet een plaats te verwerven in "When The Whistle Blows", toevallig ook het enige mindere nummer op het album. Het hek lijkt evenwel van de dam want ook "Alone With The TV" breekt met het stramien door onverwacht zacht uit de hoek te komen. Het heliumstemmetje dat elke Amerikaanse hiphoprelease teistert, vleit zich hier wonderwel tegen warme soulstemmen aan.

Met "Excuse My Brother" bevinden we ons terug op het vertrouwde terrein waar beledigingen uitgespuugd worden. "Smart Bastard" klinkt dan ook kort en afgemeten terwijl het op stoere praat voortdrijvende "Wish I Did The Same" pocherig droge beats op de voorgrond plaatst. Met "Don’t try This At Home" wordt de verrassing voor het laatst gehouden: vioolklanken spelen voor de eerste maal de —euh— eerste viool op een album waar droge drumklanken en snerpende keyboardklanken het mooie weer maken.

Strikt muzikaal gezien laat A Breath Of Fresh Attire geen blijvende indruk na. Skinner gebruikt bijna een album lang hetzelfde trucje en ook het afwisselend rappen en zingen hebben we al eerder gehoord. Maar toch weet The Mitchell Brothers te charmeren. Alles sluit immers vlekkeloos op elkaar aan. Het is zowel met A Breath Of Fresh Attire als met Behind the Green Door van hun naamgenoten: na de eerste minuten heb je een goed idee van wat je te wachten staat. Grote verrassingen komen er niet meer aan, maar als het je ding is, zal je er met volle teugen van genieten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 15 =