The Hospitals :: I’ve Visited The Island Of Jocks And Jazz

The Hospitals maakten twee jaar geleden een opmerkelijk debuut als In The Red’s lawaaierigste garageband. Voor de nieuwste plaat besloten The Hospitals die stal te verlaten en het eens bij Load Records te proberen. Daar kakten ze de moeilijke tweede — I’ve Visited The Island Of Jocks And Jazz — waarmee ze de dunne lijn tussen rock-’n-roll en lawaai verder bewandelen.

Het kan onmogelijk gemakkelijk zijn een plaat te maken die de luisteraar nét niet genoeg op de zenuwen werkt om hem ertoe te nopen de volumeknop dicht te draaien. Het titelloze debuut van The Hospitals uit 2003 is nochtans zo’n pareltje. Net op het moment dat het allemaal een beetje te veel van het goede lijkt te worden, komt de plaat wel altijd met een leuk stukje tekst of een onverwachte hook af, die het verhaal een andere wending geeft, om je vervolgens weer in een een of ander zwart gat te duwen, en je daar even later ook weer net op tijd uit op te vissen.

De inspiratie voor die krachttoeren haalde The Hospitals bij groepen als Flipper, Electric Eels (niet te verwarren met Electric Eel Shock), The Scientists en een paar Japanse noisebands die het daglicht niet verdragen. Met niets meer dan een drumstel en een gitaar zetten drummer/vocalist Adam en gitarist Roddy die geschifte droom om naar werkelijkheid, en gooiden ze zich als echte professionals in de kijker.

Helaas bewijst de vervolgplaat I’ve Visited The Island Of Jocks And Jazz hoe makkelijk zo’n reputatie van de tafel te vegen valt. Als er een ding is dat bij de beluistering van de nieuwe plaat duidelijk wordt, is het wel dat The Hospitals eigenlijk een pure toevalstreffer was. Nergens op de nieuwe plaat is er nog maar iets te merken van de helse rit waarvoor The Hospitals symbool stond, en dat is zonde.

Het spreekt voor zich dat I’ve Visited The Island Of Jocks And Jazz geen Engelbert Humperdinckplaat is geworden, maar de choquerende lijn in het verhaal is wel weg. De plaat is als een horrorfilm waarin alle choquerende elementen zitten, maar die er toch niet in slaagt je schrik aan te jagen. Nergens op I’ve Visited The Island Of Jocks And Jazz lijkt de groep nog eens lekker uit de bocht te gaan, en was dat niet nét de reden om je aan The Hospitals te wagen?

Dat songs als "I Had A Crummy Shift" en "Problems" nog wel een paar goede ideeën bevatten, kan de plaat niet van een pijnlijke dood redden. Dit omdat je een Hospitalsplaat nu eenmaal niet beluistert om er een of ander leuk liedje uit te horen. Alles staat of valt bij het concept van de plaat.

Het mag een geluk heten dat er niet al te veel groepen zijn die het debuut van The Hospitals kunnen evenaren. Daardoor zal de groep wel altijd het voordeel van de twijfel blijven genieten, en bij eventuele volgende releases nog altijd op genoeg aandacht kunnen rekenen. En ook live zullen The Hospitals zeker nieuwsgierigen blijven lokken. Onze plaatsen voor het blitzbezoek aan België zijn dan ook gereserveerd. Kwestie van onnodige risico’s te vermijden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =