Vladimir :: The Notion Express

Verdwaald in het niemandsland tussen Mogwai en Coldplay zagen wij voor een eerste maal onze gids Vladimir. Na een voorzichtige toenadering beseften wij dat deze vreemde snuiter genoeg eigenheid had om ons uit dat niemandsland naar andere, melancholische streken te leiden.

Het Nederlandse Vladimir laat zich dan ook graag leiden door melancholie. Slepende melodieën en droefgeestige stemmen nestelen zich van bij het eerste nummer onder de huid om daarna als een parasiet langzaam naar het hart te kruipen. De gitaren laten postrock en tristesse versmelten tot een treurend geheel, terwijl de zang vage herinneringen aan kwade dromen oproept.

"This Is Our Day" maakt onmiddellijk het herfstweer: traag aanslepende gitaren waaronder knappe drumritmes hun plaats vinden, en een zanger voor wie elk woord er een te veel lijkt. Ook "Unison" en "I’ll Put My Wish On A Note" brengen geen verrassingen. Een voorzichtig drieluik als openingsdans waarna de duivels ontbonden worden want met "Hands Tied" worden voor de eerste maal metalen klanken uit de gitaren gehaald, waarna de postrockmelodieën vrij spel krijgen.

Een doos van Pandora is geopend want ook "Derrygarriff" laat ijle gitaren stoorzender spelen terwijl de andere muzikanten koppig vasthouden aan hun slepende melodie, tot ook zij de strijd moe zijn en de song plotsklaps open bloeit zonder de basismelodie uit het oog te verliezen. Een knap huzarenstukje dat binnen een tijdspanne van nauwelijks vijf minuten tot een boeiend geheel gekneed wordt. Eat your heart out Godspeed!

Het eerste hoogtepunt laat een vermoeide indruk na, waardoor "Nude" geen seksuele beloftes maken kan, maar eerder de evocatie wordt van een oud en naakt lichaam dat zich na een lang leven moe en kwetsbaar aan de wereld toont. Verloren gewaand trompetgeschal zindert na: hersenschimmen in een door mist geplaagd hoofd. Zachtmoedige Red Hot Chilli Peppers in een luie luim klinken net niet door in het voor Vladimir verrassend up tempo-getinte "Glowing Ink". Door de mistbanken priemt dan toch een streepje zon, hoe ijl ze ook mag zijn.

"Pale In The Kitchen Light" is een stap terug naar de duisternis. Het vale licht lijkt haast niet toereikend te zijn, maar geeft desondanks een kleurenpalet dat haast morbide sensueel is. Te veel slapeloze nachten plagen ons om nog kritisch te denken. Het geschal in onze oren klinkt te luid. Zelf de flikkerende signalen in "Sign Post (Two)" volstaan niet langer. Alles vertraagt voor een naderend gevaar dat wij wel aanvoelen maar niet zien. Blind als we zijn. De verlossing komt altijd wanneer de krachten net niet meer toereikend lijken. Maar niet in "Rising Summer Sun" waar de eerste zonnestralen het lichaam maar niet verwarmen kunnen.

Een trein der traagheid is deze Notion Express, waar verdwaasde zielen zich moeizaam voortbewegen, vastklampend aan herinneringen die door de mist der tijden en vergetelheid heen schemeren: nu eens vals lachend dan weer oprecht meevoelend met zoveel pijn. Vladimir sleept zich een album lang verder terwijl de droefheid het hart steeds nauwer omklemt tot men alle hoop laten varen heeft. De verlossing komt er niet maar deze hellerit van angst en pijn is zijn prijs, onze zaligheid, meer dan waard.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 5 =