Sophie Barker :: Earthbound

Sophie Barker verwierf eerder al wat bekendheid als vocaliste van de triphopband Zero 7. Met Earthbound doet ze nu een poging om de eeuwige roem in haar eentje binnen te rijven. Of ze aan deze ene poging voldoende zal hebben, is nog maar de vraag. Wij zouden er niet op durven wedden.

Sophie Barker heeft voor Earthbound hulp gekregen van onder meer Robin Guthrie van Cocteau Twins. Tel dat op bij haar verleden met Zero 7 en je zou een album kunnen verwachten met dynamiek, spanning en energie in overvloed. Helaas, verkeerd gedacht. Earthbound is een grotendeels akoestisch album geworden met minimale begeleiding, waarbij de nadruk vooral op Barkers stem ligt. Op zich is daar niets mis mee, een mooie stem als die van Sophie Barker mag gerust wat op de voorgrond treden, maar het wordt wel wat kig als er geen goede songs achter zitten.

Begrijp ons niet verkeerd, we hebben niets tegen een sobere muzikale inkleding. Enkele van onze favoriete songs doen met niet veel meer dan een stem en een dromerig gitaarlijntje. Wat we missen op zowat de helft van de nummers op Earthbound zijn weerhaken, wendingen waardoor de songs in het geheugen blijven nasluimeren. Nummers als "Secret" en "Stop Me" hebben best wel mooie melodieën, maar zijn verder droeve toonbeelden van karakterloosheid. En niets is erger dan een plaat zonder persoonlijkheid, zelfs al klinkt het op zich niet zo slecht.

Goedhartig als we zijn, willen we toch vooral de positieve kanten benadrukken. Die hebben we vooral gevonden in de nummers "Dreamlife" en "Angel". "Dreamlife" is het nummer waarin we het meest een waarachtig gevoel ontdekken. En laat het dan nog meteen onze favoriete emotie, nostalgie, zijn. "Angel" is dan weer een song met een behoorlijk hoog Lamb-gehalte. Ook "On My Way Home" weet te overtuigen met flarden zweverige onschuld. Had Barker een hele plaat volgestouwd met dergelijke chill-out-pareltjes, dan waren we misschien wél meteen plat gegaan voor Earthbound.

Goed een halfuur duurt Sophie Barkers debuutplaat. Ongeveer de helft daarvan zorgt voor een aangename tijdsbesteding. Onvoldoende voorlopig voor een geslaagd rapport. Nochtans kan Barker met een stem als de hare ongetwijfeld heel mooie dingen doen. We gunnen haar dus graag een herkansing. Als ze op een volgende plaat haar pijlen enkel op de kruisbestuiving tussen pop en triphop richt en de te banale akoestische nummers achterwege laat, zullen we als eerste in de rij staan om haar toe te juichen. Tot dan luisteren we wel naar Louise Rhodes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =