Holly Golightly :: My First Holly Golightly Album

1961. Kennedy krijgt op zijn donder in de Varkensbaai, in het midden van Berlijn wordt een muur neergepoot, Dylan trekt naar New York om er in Greenwich Village te spelen en Audrey Hepburn krijgt een Oscar voor haar vertolking van Holly Golightly in "Breakfast at Tiffany’s". Van die andere, Britse Holly Golightly — haar echte naam, naar het schijnt — was toen nog geen sprake. En toch is My First Holly Golightly Album een van de beste sixtiesplaten die wij in lange tijd gehoord hebben.

Laat de titel van deze plaat u niet misleiden. My First Holly Golightly Album is geenszins het eerste muzikale wapenfeit van de Britse. Golightly belandde via haar vriendje bij Thee Headcoatees, een all-girl nevenproject van Billy Childish. Sinds het begin van haar solocarrière, een tiental jaar geleden, heeft ze niet minder dan dertien albums op haar conto staan. Toch raakte ze lange tijd niet uit de verstikkende anonimiteit. Pas dankzij haar opmerkelijke bijdrage aan "It’s True That We Love One Another" van The White Stripes, verwierf ze wat naambekendheid bij het grote publiek. My First Holly Golightly Album is een poging om daarvan de vruchten te plukken.

De plaat telt in totaal zeventien nummers. Ongeveer de helft daarvan komt uit eerdere Holly Golightly-albums. De andere helft is een selectie van nummers die Golightly vooral live ten gehore brengt. Vandaar dus de titel: My First Holly Golightly Album vormt de ideale kennismaking met Golightly’s muziek voor wie nog geen werk van haar in huis had. Wat vermoedelijk geldt voor de overgrote meerderheid van u.

Vóór het verschijnen van Get Behind Me, Satan, de nieuwste boreling van de witte streepjes, was het heel moeilijk geweest om het geluid van Holly Golightly te omschrijven. Nu kunnen we gewoon verwijzen naar een volledig vrouwelijke versie van die plaat, mét een bas erin. En nog net een tikkeltje meer retro. Zelfs veertig jaar geleden zou Golightly al een muzikaal buitenbeentje geweest zijn, zij het dan wel een eigentijds buitenbeentje. Sixtiesgarage, country en bluesrock zijn de hoofdingrediënten van Golightly’s vroegtijdige retrospectieve.

Een plaat die op excursie gaat in de verre rockgeschiedenis ondergaat natuurlijk een amalgaam aan invloeden. Golightly verkeert in de luxepositie het beste van de eerste rockdecennia te kunnen oppikken en te verwerken in een hoogstpersoonlijke mix. Stel u een theekransje voor met Nancy Sinatra in goeie tijden, Janis Joplin in levende tijden en Nina Simone die af en toe even komt binnengewipt, en u weet ongeveer wat u zich moet voorstellen bij de zangstijl van Golightly. Dat alles met een overduidelijk Sussex-accent weliswaar. Om alles op niveau af te werken, heeft Holly wat gitaarlijntjes bij John Lee Hooker geleend, enkele orgelpartijen bij The Doors en een hoop volledige songs bij god-weet-wie allemaal.

Zo brengt Holly Golightly een schitterende, uitgeklede bluesversie van Ike Turners "Your Love Is Mine". Ook "Sally Go Round The Roses" van The Jaynetts, zeg maar Destiny’s Child avant la lettre, wordt een stuk swingender onder de aanpak van Golightly. Ook haar eigen nummers mogen er echter best wezen. De Britse sprint moeiteloos van Nashville ("Walk A Mile") naar de Californische surfkusten ("Run Cold") en blijft steeds met veel gratie overeind.

Een laatste weetje uit 1961 mogen we u zeker niet onthouden: in dat jaar werd ook de eerste McDonald’s opgericht en komen de eerste diepvriesmaaltijden op de markt. Het begin dus van een tijdperk van smakeloze wegwerpproducten en hersenloze massaconsumptie. Gelukkig bewijst Holly Golightly zelfs meer dan veertig jaar na dato dat er nog steeds individuen zijn die opvallen doordat ze hardnekkig hun eigen koers blijven volgen. Haar doelstelling heeft ze alvast bereikt. My First Holly Golightly Album heeft ons nieuwsgierig gemaakt naar haar eerdere platen. Mission accomplished.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + 18 =