The Amityville Horror




Eén van de leukste spelletjes die een mens kan spelen eens hij te
oud is geworden voor “waarheid, durven of doen” (hoewel, wie wordt
daar óóit te oud voor?), is het drinkspelletje “horrorzuip”. Dit
houdt in dat je met een paar van je meest verdorven vrienden samen
een slechte griezelfilm bekijkt, en telkens wanneer iemand in de
prent iets doms of clichématigs zegt of doet, ben je verplicht om
een borrel achterover te slaan. De domme meid met de dikke borsten
gaat de keldertrap af hoewel ze verdomd goed zou moeten weten dat
de moordenaar daar zit? Ad fundum! De personages zijn te onnozel om
het licht aan te steken voordat ze langzaam een krakende deur
openen en “helloooo?” fluisteren? Ad fundum! Pret
gegarandeerd. Enkele maanden geleden organiseerde ik zo’n avond
rond de film ‘Gothika’, om de
volgende middag wakker te worden met een smaak in m’n mond alsof ik
net een asbak had opgevreten en de vage notie dat ik me geweldig
geamuseerd had.

Binnenkort kunt u zo’n spelletje spelen rond ‘The Amityville
Horror’, wanneer die op dvd wordt gesmeten, waar hij thuishoort.
Deze volstrekt overbodige remake van de sowieso al volstrekt
overbodige horrorfilm uit 1979 biedt ons dichtvallende deuren, dode
kinderen die het niet kunnen laten om met hun vingers in de
kogelwonden te pulken waar ze aan zijn gestorven (smerige gewoonte)
en zelfs Philip Baker Hall als mistroostige priester die één blik
werpt op het huis waarin alles zich afspeelt en zucht: ‘Laat God
het maar oplossen, ik trap het hier af.’ Kortom: reuzepret, als u
tenminste eerst een neut ophebt.

Het verhaal: in 1974 vermoordt een jongeman van een jaar of twintig
zijn ouders en jongere broers en zussen nadat mysterieuze stemmen
hem daartoe gedwongen hebben. Een jaar later trekt het gezin Lutz
in het huis waarin de moorden plaatsvonden – waarom ook niet,
eigenlijk? Een huis vermoordt geen mensen, ménsen doen dat zelf.
Juist? Niet dus. Ook vader George begint na een tijdje vreemde
dingen te zien en horen en glijdt langzaam maar zeker af in een
moordzuchtige waanzin, die zich voornamelijk laat opmerken door de
frenetieke manier waarop hij hout kapt en de bitsig afgemeten
vernederingen die hij z’n kinderen naar het hoofd slingert. Moedige
mama Kathy probeert de oplossing van het raadsel te vinden.

Net als de originele film, pretendeert ook deze remake gebaseerd te
zijn op waargebeurde feiten, hoewel het ondertussen al jaar en dag
genoegzaam bekend is dat het hele Amityville-verhaal niets meer was
dan een publiciteitsstunt van enkele mensen die graag de
goedgelovigen mogen uitbuiten. In ieder geval viel het me op
hoeveel gelijkenissen dit waargebeurde verhaal vertoonde met
eerdere, niet zo waargebeurde horrorfilms. De vader die mesjogge
wordt en z’n gezin achterna zit met een bijl is een element dat zó
uit ‘The Shining’ komt. George die
in bad plots belaagd wordt door het één of ander spook echoot
enkele scènes uit ‘The Ring’. En zo
komen er nog aan bod, inclusief het obligatoire ‘Exorcist’-moment (de priester met het
koffertje die het huis komt reinigen van kwade geesten!) en
verschillende ‘Nightmare On Elm Street’-achtige scènes. Soms is het
gewoon makkelijker om te lenen bij je voorgangers, veronderstel
ik.

Net zoals zowat alle horrorfilms van de laatste jaren, rekent ook
‘The Amityville Horror’ meer op schrikeffecten dan op een echte
sfeer van dreiging, maar goed, het moet gezegd: een aantal van die
effecten wérken wel degelijk. De eerste glimps die we opvangen van
het dode kind met de kogelwonde, is voldoende om eender wie een
hartaanval te bezorgen en ook daarna zorgt regisseur Andrew Douglas
ervoor dat een schaamteloos bombastische soundtrack en flitsend
camerawerk minstens elke twee à drie minuten wel een goedkope
kleine thrill kunnen leveren.

‘The Amityville Horror’ is crap, maar onder de juiste
omstandigheden en met een toepassende hoeveelheid alcohol in uw
bloed kan het wel vermakelijke crap zijn. Neem een sequens waarin
een sletterige babysitter een avondje op de kinderen van het gezin
Lutz komt passen en uiteindelijk in een hevige shock naar het
ziekenhuis moet worden afgevoerd – hilarisch. Net zoals Philip
Baker Halls gehele optreden als ietwat schijterige priester, die
een exorcisme komt uitvoeren op het vervloekte huis, maar bij het
eerste teken van leven het hazenpad neemt. “Uw huis maakt me bang,
mevrouw Lutz”, legt hij later behulpzaam uit. Je méént het, wil het
publiek antwoorden.

Ook de acteurs zijn wel lachen. Ryan Reynolds speelt George
aanvankelijk als een quasi-sympathieke slijmbal die met alle man en
macht probeert om de kinderen van z’n nieuwe echtgenote voor zich
te winnen (zij heeft haar eerste man verloren), enkel om vervolgens
te veranderen in een grijnzende maniak met rode ogen die er haast
constant bijloopt zonder hemd aan, opdat iedereen toch maar z’n
perfecte borst- en buikspieren zou kunnen zien. Reynolds kan niet
acteren en spuugt z’n dialogen hier uit alsof het slecht smakend
snoepgoed is waar hij zo snel mogelijk vanaf wil zijn, maar làchen!
Melissa George speelt Kathy volgens de beproefde traditie van
heldinnen in horrorfilms: hoe slechter de zaken ervoor staan, hoe
mooier ze eruit ziet.

Geen cliché blijft onbenut, de acteurs schmieren een end weg en het
scenario is weinig meer dan knip- en plakwerk uit meer gereputeerde
voorgangers. Maar geloof me, bekijk dit over enkele maanden met uw
vrienden volgens het “horrorzuip”-systeem, en u zult uw pret niet
opkunnen. Ad fundum!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × een =