System Of A Down :: Mezmerize

Kliekjesplaat Steal This Album niet meegerekend, was het alweer vier jaar geleden dat System Of A Down met Toxicity onverwacht veel bommen kon droppen in de commerciële muzieklijsten. Hoog tijd voor nieuwe brokjes muzikale waanzin die toch op serieuze fundamenten huizen. Mezmerize is een hallucinante plaat geworden over een al even hallucinante wereld.

Nu ze dan toch in de studio waren, nam System Of A Down maar onmiddellijk genoeg materiaal op voor twee albums, waar Mezmerize volume deel 1 van uitmaakt. Meer dan ooit exploiteren de Amerikanen van Armeense origine de muzikale contrasten die de band al sinds hun debuut System Of A Down zo interessant maken. Zo wordt de tweeledigheid van trage melodische stukken en springerige staccato ritmestrepen met dito zang met nagenoeg perfecte balans uitgewerkt.

Ook de wisselwerking tussen de vocalen van zanger Serj Tankian en gitarist Daron Malakian — die steeds nadrukkelijker op het voorplan treedt als de architect van het System Of A Down-geluid — heeft nog nooit zo goed geolied geklonken. System Of A Down is er met andere woorden in geslaagd om gedurende elf uiterst prima nummers hun unieke stijl te perfectioneren en te overstijgen, iets wat we eigenlijk niet verwacht hadden. Het allegaartje van muzikale rariteiten maakt dat, meer nog dan bij de vorige albums, een occasionele adempauze aan te raden is. Maar enkel om daarna die ’repeat’-knop te zoeken natuurlijk, want Mezmerize is meesterlijk.

Na de desolate introtrack "Soldier Side" en spijkerbom "B.Y.O.B." is het duidelijk dat veel van de inspiratie voor Mezmerize uit nutteloos verspild bloed in woestijnzand gehaald werd, en bijna al de tracks ademen dan ook een woestheid uit die aanstekelijk werkt. Teksten als "why don’t presidents fight the war / why do they always send the poor" mogen dan wel flauw lijken, met het nodige schuim op de lippen en in het gezelschap van giftig riffwerk twijfelen we er niet aan dat dit oprechte verontwaardiging is.

Andere overtuigende aanklachten zijn het volledig losgeslagen "Cigaro", dat thrash metal met een het Freudiaanse analyse van de wapenwedloop combineert in zinnen als "my cock is much bigger than yours", en het schizofrene "Violent Pornography", dat een refrein met ongezond veel haakjes onderhoudt. Nog een gevaarlijk catchy refrein huist in "Sad Statue", waar de piano ook af en toe een toets mag raken.

De piano mocht overigens ook al enige subtiliteit geven aan het driftige "This Cocaine Makes Me Feel Like I’m On This Song", terwijl een harmonica-polka in "Radio/Video" typerend genoemd mag worden voor de algemene paletverbreding van System Of A Down op Mezmerize. "Question!" wordt gedragen door fris baswerk en maakt alvast een heerlijk stukje ’laa la laa la la la’ klaar voor de festivals.

Niet alleen het Amerikaanse imperialistenboeltje, maar ook Hollywood heeft System Of A Down duidelijk ooit iets vreselijk verkeerds aangedaan. De hoes van Toxicity verwees al uitdrukkelijk naar de filmstad des verderfs, en op Mezmerize krijgt Hollywood de twee afsluitende nummers over de nek. Bij "Old School Hollywood" bij wijze van een raketaanval van gitaargeweld, en op afsluiter "Lost In Hollywood" met een eerder bedeesd stukje melancholie. We hopen voor een volgende album al op uithalen naar de Scientology-hypocrisie.

Eigenlijk is het geen slecht idee van de band om het tweede deel van opnamesessies voor dit album pas in de herfst uit te brengen. Het effect van elk genotsmiddel lijdt immers altijd onder het gevaar van overdosis, en dat zou voor een dubbelaar van System Of A Down op topniveau niet anders zijn. Dat de fans daarom bij de release van deel 2, Hypnotize, nog eens in de buidel gaan moeten tasten, zullen ze er vast en zeker graag bij nemen. Toch zeker als de kwaliteitsmeter dan óók constant in de rode zone blijft steken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − 4 =