Turin Brakes :: JackInABox

Veel zin hadden ze er even niet meer in na het uitgebreid toeren met voorganger Ether Song, en dus trokken Olly Knights en Gale Paridjanian aan de noodrem. Ze bouwden een oude stal om tot studio en zonder enige tijdsdruk namen ze opvolger JackInABox op. En opnieuw worstelen we een beetje met de bespreking. Meer dan het woord “mooi” lijkt al snel op vullen. We zullen het dan ook kort houden.

Verwacht ondanks de onvrede bij de heren echter geen radicale ommekeer. Turin Brakes kwam op met de New Acoustic Movement aan het begin van dit decennium en zal er ook mee ondergaan: meer dan prachtig tweestemmig gezongen gitaarsongs moet je van dit duo niet verwachten. Er is ook geen nood aan verandering, want wat ze voortbrengen roept nog steeds het beste van Simon & Garfunkel in herinnering. En toch is het palet verbreed en neigt, het duo nu en dan al eens naar pure pop als in “Red Moon”.

Opener “They Can’t Buy The Sunshine” brengt nog het Californië waar Turin Brakes Ether Song opnam in herinnering. Daarbij zijn de Beach Boys — zoals dat hoort bij die zonnige staat — niet weg te denken als referentie. Enkele songs later wordt de legendarische groep rond Brian Wilson gewoon genamedropt in “Road To Nowhere”. “Last Clown” is vintage Turin Brakes, maar dan tot de perfectie afgesteld: een brugje met loepzuivere samenzang, warme gitaarpicking, en een melodielijn die nooit gaat vervelen.

Niettemin heeft de muziek van het duo aan variatie gewonnen. Gleed op eerdere platen al eens een nummer onopgemerkt voorbij omdat het wat te dicht bij zijn voorganger lag, dan is afwisseling hier troef. Het tempo gaat al iets vlotter de hoogte in op “Over And Over” of het bijna dansante “JackInABox”. “Come And Go” is volgens Knights “bossa-nova voor de nieuwe eeuw”. Eenmaal de laatste elektronische tonen zijn weggedeemsterd kun je je daar ook iets bij voorstellen.

Veel valt er nog altijd niet te vertellen over de muziek van Knights en Paridjanian. Hoe simpeler de songs, hoe minder dure woorden wij uit de kast weten te halen. Soms lukt het ons dan zelfs niet meer om barok te zijn. Weet gewoon dat we bij dat “ooeeh” van “Red Moon” met de ogen dicht meewiegen en een onze mondhoeken zich spontaan vijf centimeter optrekken. Turin Brakes is nog altijd de perfecte soundtrack voor een zonnige lentedag. Wij zijn voorstander van zo’n dagen. En van zo’n plaatjes. Zeiden we het u al? Dit is: “Mooi”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =