Sons And Daughters :: The Repulsion Box

Twee jaar geleden waren ze er plots: de Schotten die hun band, naar eigen zeggen nietsvermoedend, vernoemd hadden naar de debielste Australische soap ooit. Gelukkig heeft de band Sons And Daughters meer talent in huis dan hun beeldbuisnaamgenoot. Hebben we de woorden "indrukwekkend debuut" dit jaar al in de mond genomen?

Hoewel debuut misschien niet helemaal klopt: het twee jaar geleden verschenen — en eveneens behoorlijk fantastische — Love The Cup telde zeven nummers en is zodoende vis noch vlees. Te lang voor een e.p., te kort voor een full-cd. Soit, The Repulsion Box is een full-cd. En wat voor een. Om je een idee te geven: het album resideert al weken in onze cd-speler, in de auto ligt een cassette-exemplaar en ook op onze mp3-speler is de plaat te vinden.

Het begint al goed met opener "Medicine": zangeres Adele Bethel neemt je, ondersteund door een bezwerend ritme, mee op een trip van jewelste terwijl ze zingt, steunt, kreunt en je zo een vocale mokerslag bezorgt. Ook onze favoriet "Monsters" doet een duit in het zakje wat betreft spanningsopbouw. De backing vocals van Scott Paterson lijken afkomstig uit een spaghettiwestern en weten zo de sfeer van dit plaatje goed te vatten. Sons And Daughters bevindt zich muzikaal op dat hoekje waar punk, country en psychorock elkaar ontmoeten. De groep lijkt de meest uiteenlopende invloeden in zich opgezogen te hebben en vervolgens verwerkt te hebben tot een geheel dat met niets meer te vergelijken is. Je hoort nog echo’s van Johnny Cash, The Cramps en The Clash, maar meer dan echo’s zijn het niet. Je hoort vooral Sons And Daughters, eindelijk een band die niet aan recyclage doet. We waren al bang dat we dit jaar zo’n debuut niet meer zouden meemaken.

Heerlijke single "Dance Me In", lichtpunt in de duisternis op de radio, brengt ons inderdaad aan het bewegen. Of dansen een goede omschrijving is laten we wijselijk in het midden. Punt is dat de groep doet wat een goede groep hoort te doen: je uit je zetel slepen en je de muziek lijfelijk laten ondergaan. Dit is nog steeds rock ’n roll: muziek die bedoeld is om in veel te kleine zaaltjes op een veel te hoog volume gespeeld te worden terwijl het bier, zweet en wat-nog-allemaal van de muur druipen. "Choked" bijvoorbeeld is zo’n nummer dat erom vraagt om in een duister hol op maximaal volume gespeeld te worden. Gitaarhooks zo scherp als een scheermes, spanningsopbouw, heel rustige vocals en net wanneer je het niet vewacht een noisy uithaal van jewelste. Klasse.

En zo zouden we nog even door kunnen gaan en over elk nummer de loftrompet laten schallen. Maar eigenlijk ontdek je deze plaat het beste zelf. Laat je tien nummers lang door Sons And Daughters in een muzikale houdgreep nemen. Als na een halfuur de stilte terug intreedt, is het enige dat je kan uitbrengen een vraag om meer. The Repulsion Box doorstond trouwens onze wagentest ook prima. Sinds we het album in de auto hebben liggen, rijden we alleen nog ritten die een veelvoud zijn van een halfuur. Dit is geen plaat om halverwege af te zetten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + negen =