Köhn & de portables :: Op visite bij Tante Klara

Het zijn tijden van grensoverschrijdend gedrag. Niemand weet nog wat de norm is, geen mens houdt zich nog aan de regels, niet alleen kleuters kleuren buiten de lijntjes. Heel even leek nog één zekerheid gevrijwaard: de scheiding tussen de klassieke zender en de radio’s voor het volk zou bewaakt worden, al moest Frans Boenders het zelf doen. Sinds Radio3 Klara werd zijn we echter ook dat houvast kwijt. Op kosten van de wat oudere tante sloten de portables zich vier dagen op in haar studio voor een prettige boksmatch met hun elektronische speelkameraad Köhn.

Het verhaal las u al in het interview enkele weken geleden: Tante Klara merkt dat die jongen Köhn wel eens aan bod komt in haar grensoverschrijdendste programma Mixtuur, nodigt hem half maart beleefd uit op de thee, merkt vervolgens dat die genaamde Jurgen De Blonde zijn drie portables heeft meegebracht en ziet hoe na drie dagen de vloer van haar Tootsstudio vol lege bierblikjes ligt. Twee maanden later valt als bedanking de neerslag in de bus onder de vorm van Op visite bij Tante Klara.

Het is geen nieuwe portablescd, zo moeten we u meteen op het hart drukken, maar een confrontatie-cd (vroeger vulden wij altijd “neologismenuitvinder” in als men vroeg wat wij later wilden worden): De Blonde treedt uit de portables naar voor en gaat als Köhn-de-elektronica-artiest aan de slag met het materiaal dat de groep op band zette. Een vaste werkwijze was er niet. Soms stoeiden de vier gewoon met wat Köhnmateriaal als basis, nu eens was het een stuk jam op basis waarvan De Blonde een nieuw nummer creëerde, maar hij kon ook gewoon zijn stempel drukken in de mixage. Het resultaat is een bont allegaartje waarin de wijzer alle stadia tussen “portables” en “Köhn” in willekeurige volgorde aanduidt.

“Intro” zet een sfeervolle postrocktoon, “We Remember Zon I Bos” definieert nog eens het archetypische portablesgeluid. En dan vermeldt het hoesje dat op Op visite bij Tante Klara onder andere Bulgaarse aarsfluit, een Nikon D-70, chromatische buizen, oksel, skilatten, een ballon, scheidsrechterfluit, darbukka, een hele resem blokfluiten “en nog meer brol” zijn gebruikt. Dat die ook allemaal tegelijk aan bod kwamen is hoorbaar op het kakofonische “De dood van de aftandse Peruaan”. Met “120km/u is not 120bpm” krijgen we eindelijk die al lang beloofde trancetrack, daarna is het met “Köhnfituurpje” tijd voor weer wat herkenbaar geportable.

“Namiddag” — de tweede helft van de plaat — bevat het betere materiaal. “R.I.A.” klonk beter achterstevoren vonden de heren, namelijk als Fennesz-achtige Köhnruis. En zodoende is het gewoon een omgekeerd en bewerkt portablesnummer. Waarna buikdansriedel “Allesdrop” het hoogtepunt lijkt te zijn: op een klassieke diepe portablesbaslijn bouwt een stuwend ritme op, terwijl een exotisch ritme de boventonen invult en zes minuten lang bezwerend voortgaat. Ook “Portables Are Go” kent een gelijkaardig pulserend verloop. Waarna “Good Evening, Sergeant” nadrukkelijk richting Slint salueert.

Op visite bij Tante Klara is geen portables-cd, noch een nieuwe Köhn. Ergens tussenin is het een soort schetsboek vol al dan niet uitgewerkte ideeën. Krabbel wisselt af met afgewerkte tekening en volgt op een grafisch experiment. Het bezoek was aangenaam, maar Tante had duidelijk geen gezag en haar neefjes hebben daar schaamteloos misbruik van gemaakt. Hopelijk houdt nonkel (k-raa-k)³ de teugels strakker wanneer ze de volgende portablesplaat inblikken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 1 =