Het zijn uiteraard platte vooroordelen, maar sinds I Paint Pictures On A Wedding Dress van Zita Swoon zijn we niet zo zot van platen met een lange titel. Onze wenkbrauwen schoten dan ook de hoogte in toen hier een plaat binnenviel met als titel Old World Underground, Where Are You Now? Het schijfje toevertrouwen aan de cd-speler leert echter dat het hier om één van de mooiste popschijven van dit jaar gaat. Mea culpa.
"Stilstand is achteruitgang" zei een hardloper eens en Metric neemt die visie duidelijk zeer letterlijk op. De groep zag het levenslicht in Montreal en kwam via Brooklyn in Los Angeles, Londen en Toronto terecht. En ook muzikaal staat de groep niet stil. Bij het ontstaan in 1998 was Metric het electro-speeltje van zangeres en synthesizerliefhebster Emily Haines en gitarist James Shaw. Samen met New Order-producer Stephen Hague maakte de, toen nog embryonale, groep het door drumcomputers voortgestuwde debuut Grow Up And Blow Away, een plaat die helaas nooit de winkelrekken haalde.
Na een hoop gehakketak met labels, managers en andere onfrisse praktijken neemt Metric in 2001 een nieuwe start. De drumcomputer wordt ingeruild voor vellenmepper Joules Scott-Key, er volgt een samenwerking met Broken Social Scene, Joshua Winstead wordt ingelijfd als bassist en Metric begint aan het opnemen van het tweede debuutalbum, Old World Underground, Where Are You Now?.
Met deze plaat, die overigens wél in de winkelrekken ligt, weet Metric zijn electro-verleden op zeer geslaagde wijze te verzoenen met rockdeuntjes. De synthesizers doen soms denken aan Grandaddy en de stem van Haines roept herinneringen op aan het beste van Magnapop. Twee keer raak. Met nummers als "The List" mikt Metric recht op je dansingesteldheid en dit zonder de puriteinse rockliefhebber de kast op te jagen. "Succexy" stelt vragen bij reality-tv en het uitermate aanstekelijke —hoor dat ritme!— "Dead Disco" geeft inhoudsloze popsterren een veeg uit de pan. Afsluiter "Love Is A Place" grijpt je bij je strot, pure schoonheid is dit, de perfecte soundtrack bij het droeve paar ogen dat je van op de hoes aanstaart.
Metric gebruikt oude ingrediënten uit ruim vijftig jaar rock, iets waar tegenwoordig geen enkele band onderuit lijkt te kunnen. Maar Metric doet er iets nieuws mee en onderscheidt zich aldus van de grote meerderheid van de debutanten die hun plaatjes op de wereld loslaten. En zo wordt, zoals ze dat zeggen, het kaf van het koren gescheiden. Puike plaat.
