Een vos verliest zijn naam maar niet zijn streken, of hoe Dan Snaith zijn eigenste witte motor opstart. De melk van de menselijke goedheid mag dan wel in ranzige omstandigheden gebotteld zijn, eens geconcentreerd vormt ze een onmisbaar bestanddeel van onze dagelijkse portie muziek. Mmmmm, melk.
Hoe kleine bands nog kleiner kunnen zijn, deel twee. Het Canadese Manitoba had al enkele albums uitgebracht toen Handsome Dick Manitoba van het punkcombo The Dictators — what’ s in a name — opeens besloot de groep aan te klagen voor "trademark infringement". Manitoba diende niet alleen het huidige album onder een andere groepsnaam uit te brengen maar ook alle vorige werk. Manitoba is — net als de buffalo — niet meer want Caribou host nu door de Noord-Amerikaanse steppen. Als great white hunter Dick daar maar geen stokje voor steekt.
In het licht van de huidige omstandigheden krijgt niet alleen albumtitel The Milk Of Human Kindness een zuur bijsmaakje, maar verwerven ook de albumtitels Up In Flames uit 2003 en Start Breaking My Heart een op zijn minst dubbelzinnige ondertoon. Dat Snaith van de rechtszaak op de hoogte werd gebracht net voordat hij voor de eerste maal op zou treden in de Canadese provincie Manitoba heft het hele verhaal pas echt naar een absurder niveau.
Maar Snaith bleef niet bij de pakken neerzitten en vond zichzelf naar goede gewoonte ook met dit album opnieuw uit. Terwijl Start Breaking My Heart nog aansloot bij Boards of Canada en Up In Flames eerder leentjebuur speelde bij sixtiesgrootheden en crazy gunners als Phil Spector, zwaaien op The Milk Of Human Kindness deze maal Teutonen de plak. Want net zoals landgenoten Fly Pan Am, heeft nu ook Snaith Can en Faust aan de borst gedrukt. Maar waar Fly Pan Am eerder het kloppende hart van de Canadese krautrock is, neemt Caribou de rol van het door hallucinaties geplaagde brein op zich. Verbazen doet het ons alvast niet, want Snaith is nooit vies geweest van een flinke portie psychedelica. Waarom zou het deze maal dan anders zijn?
Psychedelica alom dus op het naar Syd Barret knipogende "Yeti". Een op smaak gebrachte portie krautrock wordt dan weer in het rustige "Bees" geserveerd: een nummer dat zich door een loopse bas en drum voortgedreven weet. Maar "A Final Warning" laat zich evenmin kennen, want deze maal sluiten de drums een pact met onaardse keyboardklanken terwijl robotstemmen uit vervlogen tijden mechanisch hun boodschap herhalen.
Dat "Brahminy Kite" ondanks jazzy drums en hammond-organs in geen enkel keurslijf past nemen we er graag bij, net zoals de absurde intermezzo’s die her en der over het album verspreid voor een extra kruidentoefje zorgen. Zo verleent "Lord Leopard" een heel andere mogelijke dimensie aan de Koningin Elisabethwedstrijd, tenzij u al eens eerder een door DJ Shadow door de sampler gestuurde klavecimbel gehoord heeft natuurlijk. Neen, dan klinkt het op violen gesteunde "Drumheller" een pak conventioneler, net zoals het heerlijk zachtmoedige "Hello Hammerheads" trouwens.
De grote sterkte en genialiteit van Snaith ligt zonder meer in zijn fijne neus voor songs. Zorgeloos switcht de man tussen psychedelica, krautrock, jazz op speed, Motorpsychoachtige songstructuren ("Barnowl") en aan DJ Shadow verwante tracks ("Pelican Narrows") zonder ook maar één ogenblik het geheel uit het oog te verliezen. Snaith weet niet alleen de muziek van krautrockers te absorberen maar ook hun gevoel voor klank en melodie. Die combinatie maakt van The Milk Of Human Kindness nu al een van de platen van het jaar. Handsome Dick mag dan wel de naam hebben, Snaith heeft overduidelijk het talent.
