Voice, Voicer, Voicst. Het is nu al twee jaar geleden dat het Amsterdamse trio zich voor het eerst liet opmerken met de smaakmakende EP Eat The Evidence. Daarvoor kreeg de groep een Essent Award, waarvan de opbrengsten dankbaar werden gebruikt om naar New York te trekken, om daar met James Iha van de Smashing Pumpkins en Eli Janney van Girls Against Boys voor het debuut de studio in te duiken.
Wie de concertagenda de laatste tijd heeft opgevolgd, weet dat de Nederlanders van Solex, The Sheer en Voicst ons land recentelijk aan een heus charmeoffensief hebben onderworpen. Dat deden ze onder de festivalnaam Holland Sucks, waarvan er wel in elke Vlaamse provincie een editie werd georganiseerd, met als bedoeling de Vlaming ervan te overtuigen dat het in Nederland niet al Krezip, Kane en Anouk is wat de klok slaat.
Maar wat is de échte verdienste van groepen als Solex, The Sheer en Voicst? Deze groepen bieden weliswaar een waardig alternatief voor de melige, klassieke rock die het imago van Nederland nogal eens durft te bepalen, maar ook zij betekenen niet bijster veel voor de wereld van de popmuziek. Hun bijdrage is vooral van veel betekenis voor Nederland, dat eindelijk eens een groep met minder copycat-allure naar voren kan schuiven.
Solex en Voicst zijn overigens ook niet zo jong meer. Voicst bestaat zelfs al meer dan acht jaar, maar het zou nog tot 2003 duren voordat de EP Eat The Evidence zou verschijnen. Daar ging Nederland meteen plat voor, waarop Voicst bekend maakte haar debuut in New York te zullen opnemen. De anticipatie werd zo nóg groter. Ook wij gingen mee op in de grote verwachtingen naar dat veelbelovende debuut.
Niet minder dan drie van de vijf songs van Eat The Evidence belandden echter ook op II-II in versies die nauwelijks verschillen van de oorspronkelijke, waardoor wij ons afvragen wat Voicst in New York was gaan doen. Ging het hier om een promotioneel of muzikaal reisje?
Niet dat we dat écht aan ons hart lieten komen, want uiteindelijk draait het hier toch nog altijd om de muziek en niets dan de muziek. En de eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat Voicst eigenlijk nog wel best meevalt. Hoewel de Nederlandse media hun helden wellicht iets té hard de lucht inschrijven, heeft de groep ook wel haar kwaliteiten. Voicst maakt pure pop, maar weliswaar met een eigen geluid, dat in de verte nog wel eens doet denken aan het jonge en dynamische Ash. Voicst laat je dansen op "Upside", pakt uit met een aanstekelijke hook in "Dazzled Kids", toont haar overgevoelige kant in "Someone Wake Me" en laat je zomaar naar de luchtgitaar grijpen op "Shut Up And Dance".
En wat dan nog? Misschien dat u zich deze vraag nog maar eens moet stellen wanneer het weer tijd is voor de zoveelste kuthype uit Engeland. Kwam Voicst van over het kanaal, dan stond de groep deze zomer waarschijnlijk al op de bühne van Rock Werchter geprogrammeerd. Niet dat wij daarop zitten te wachten. Pukkelpop of Dour zal meer dan volstaan.
