Voicst :: A Tale Of Two Devils

Een debuutalbum maken dat doet uitkijken naar meer en daarna vier jaar wachten om dat ’meer’ te geven. Het is vragen om een pak slaag. Begin juni brak de bassist van de Nederlandse indierockband Voicst drie rugwervels en niet veel later brak de frontman zijn elleboog. Toeval of karma? Wij zeggen: eigen schuld, dikke bult. Gelukkig voor ons kunnen ze met hun langverwachte opvolger A Tale Of Two Devils naast botten ook potten breken.

Oranjeland voor zich winnen was voor de mannen van Voicst geen moeite. Met hun debuut 11-11 haalden ze de 3VOOR12 Award binnen voor beste Nederlandse album van het jaar. In België raakten ze met dat aardige debuut niet van de grond. Reden? Nogal duister, maar waarschijnlijk zit het feit dat wij — het zit in ons bloed — scheef kijken naar alles wat uit de grond van onze buren ontspruit, er voor iets tussen.

Na hun debuut ging het drietal uit Amsterdam op tournee door Spanje, Engeland, Amerika, Japan, Frankrijk en België. Na tweeënhalf jaar on the road te zijn geweest, hielden ze halt om een nieuw album op te nemen. Dat al dat reizen een mens verandert, konden ze op A Tale Of Two Devils niet duidelijk genoeg maken. Hun opvolger klinkt dan ook wezenlijk anders. Waar het bij 11-11 vooral draaide rond de essentie van een rockband: gitaar, bas en drum, ging het ditmaal om het creëren van iets nieuws.

Dat ’nieuws’ uit zich hoofdzakelijk in de toevoeging van blaasinstrumenten. Dat blazers hand in hand kunnen gaan met rock-’n-roll, bewijzen de mannen van Voicst voluit op dit album, tot hun eigen jolijt en vooral ook het onze.

Met albumopener "High As An Amsterdam Tourist" zet het trio onmiddellijk de toon voor het hele album. Door het geluid van de gitaren en de drums aan te vullen met dat van een banjo vindt Voicst een vernieuwende en unieke sound. Samen met de lyrics "Let’s have more anarchy and mix it with style, riots and love", onderstreept het de opvallende wending die Voicst op zijn tweede plaat maakt.

A Tale Of Two Devils gaat alle richtingen uit: van de aanstekelijke love song "Feel Like A Rocket", naar het krachtige "Feelings Explode" tot het catchy "Everyday I Work On The Road" om uiteindelijk tot rust te komen bij het heerlijke "Second Blow".

Soms blijft het trio te veel modderen aan de oppervlakte en ontbreekt er diepgang. Het nogal fletse "So Simple" bijvoorbeeld, mochten ze gerust weglaten. "Don’t Get Me Wrong" en "E-Slick" klinken alsof de jongens nog groen achter hun oren zijn en dat zou niet mogen, daarvoor is het drietal al te lang bezig. Gelukkig maken ze die uitschuivers goed met de overige nummers.

Eén ding is duidelijk: Voicst laat zich op het tweede album veel meer gaan dan op het eerste, of zoals frontman Bomhof het zelf stelt: "Bij het eerste album hadden we veel ideeën waar we toen niets mee gedaan hebben. We dachten: laten we dat nu wel doen." Waarvoor hartelijk dank. Nu alleen nog hopen dat ze ook in België de pluimen krijgen die ze verdienen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 6 =