The Go! Team :: Thunder, Lightning, Strike

Jaja, ik weet het, ik kom er hopeloos achterdoor! Dit plaatje ligt
al geruime tijd in de winkels en de meesten onder jullie kennen
deze band al, maar voor wie – net als ik – de afgelopen maanden in
een ander zonnestelsel verbleef en zich eveneens afvraagt welke
muzikale sensatie hij heeft gemist in 2004: hier is… The Go!
Team!!!!
“Zo onnozel als het groot is”, zou mijn moeder zeggen, als ze deze
plaat te horen krijgt. En daar valt wel iets voor te zeggen,
natuurlijk. Ik kan me best voorstellen dat de verzuurde,
conservatieve, van dodelijk ernst doordrongen medemens ‘Thunder,
Lightning, Strike’ maar niks vindt. En dat is maar goed ook. Niks
zo hinderlijk als lieden met een “tromp tot op de grond”, wanneer
je je eens lekker wil amuseren.
En plezier maken, daar draait voornamelijk om bij The Go! Team.
Niet de Queeste naar de Perfecte Popsong, want daar is het deze
uitgelaten bende niet om te doen. De groep begon als
eenmansproject. Rare vogel Ian Parton, een man met een voorliefde
voor foute tv-tunes en reclamespots, wist nog vijf zielsverwanten
bij elkaar te scharrelen en sindsdien is het zowel op plaat als
live dolle pret met dit uitzinnige sextet.
Is the Go! Team origineel? Neen, als we kijken naar de bouwstenen
die de groep gebruikte om deze vijfendertig minuten tellende orgie
van spetterende fuifmuziek bij elkaar te toeteren. Ja, als we
kijken naar het resultaat: een onwaarschijnlijke melange van ‘The
A-Team’, ‘Magnum’ en ‘Starsky & Hutch’-deuntjes, old skool
hiphopbeats en lappen overstuurde easy listening.
‘Thunder, Lightning, Strike’ is een titel die de lading helemaal
dekt. Het is een plaat als een flauwe plezante die je langs achter
besluipt, in een onbewaakt moment de stoel vanonder je achterste
wegtrekt en dan luid lachend weg loopt. Er staan zogezegd tien
liedjes op de cd, maar eigenlijk is dit één brok puur, onversneden
amusement, en krijg je tussen die nummers door nauwelijks de tijd
om naar adem te happen.
The Go! Team wordt omwille van de vele uiteenlopende invloeden en
stijlen die in de muziek worden verwerkt wel eens vergeleken met
The Avalanches, met dat verschil dat Parton en co het merendeel van
de muziek zelf hebben ingespeeld. En in die muziek horen we, in
willekeurige volgorde, Burt Bacharach op speed, Air, The
Bees
, The Teardrop Explodes,
Reno, Bran Van 3000, Beastie
Boys
, Salt ‘n’ Pepa, Phil Spector, de baslijntjes van Peter
Hook van New Order/Joy Division… Er zit pop in, hiphop, funk, folk,
kitsch… Het rommelt en het rammelt, maar het swingt als een
tiet.
De groep bedient zich van blokfluiten, mondharmonica’s, ontstemde
pianootjes en andere toeters en bellen; de vrouwelijke leden van de
band klappen in hun handjes en joelen als echte cheerleaders… Een
mens zou zich door minder aangepord voelen om de stoelen aan de
kant te schuiven en er eens flink tegenaan te gaan. Het enige
nadeel is natuurlijk dat de plaat maar vijfendertig minuten duurt,
maar niets houdt u tegen om meteen weer van vooraf aan te beginnen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + 19 =