Singapore Sling :: My Life Is Killing My Rock ‘n’ Roll

Het is niet al goud wat blinkt, daar in de muziekkringen rond de
poolcirkel. Maar met IJslands brons mogen we natuurlijk ook al zeer
tevreden zijn. De groep Singapore Sling is zo’n beetje een vreemde
eend in de IJslandse bijt, en dat komt doordat ze in vergelijking
met de meeste van haar musicerende landgenoten, niet bijster
origineel klinkt. Een schande is dat zeker niet, een doodzonde al
evenmin. Het viel ons bij de eerste beluistering gewoon op dat we
te maken hadden met een weliswaar zeer fijn plaatje, maar dat we de
meeste van hun tunes al eens eerder hadden gehoord.
De eerste kennismaking met ‘My Life Is Killing My Rock’n’ Roll’ had
dan ook een beetje weg van een muziekquiz. Jesus and Mary Chain!
The House of Love! The Ramones! My Bloody Valentine! Urge Overkill!
Echo & the Bunnymen! The Cramps! The Seeds! Neenee, niks van
dattum! De twaalf tracks op dit plaatje werden bij elkaar gepend
door Henrik Björnsson en zijn band.
De eerste plaat van Singapore Sling verscheen een jaar eerder, en
heet ‘The Curse of Singapore Sling’. Nomen ist omen, want
bij de opnames van dat album liep alles wat mis kon lopen ook echt
mis. Apparatuur die het op beslissende momenten liet afweten,
muzikanten die kwamen en gingen. Het was een half mirakel dat ‘The
Curse…’ er ooit kwam. De plaat werd behalve in eigen land ook
uitgebracht in de Verenigde Staten, en daar hebben ze dan ook al
een behoorlijke cultstatus opgebouwd.
Bij ons – en in de rest van het “Oude Europa” – moet het allemaal
nog beginnen voor Björnsson en zijn kompaan Eina Kristjanson, de
spil van de groep. We menen nochtans dat er een publiek is voor
deze band. Je hoeft zelfs geen kenner te zijn van de muziek die
verder teruggaat dan het laatste decennium, ook fans van bands als
pakweg Black Rebel Motorcycle
Club
zullen hier met volle teugen van genieten. Scheurende
gitaren, met veel fuzz, worden hier laagje per laagje opgestapeld
tot er een heuse geluidsmuur uit de boxen oprijst waar het heerlijk
tegen aan knallen is, maar waar ook (rag)fijne melodietjes
schuilgaan. En een titel met de woorden “Life”, “Killing” en “Rock
‘n’ Roll” is altijd wel cool, natuurlijk, al denk ik dat het eerder
de bedoeling is een beetje de draak te steken met de midlifecrisis
die de gemiddelde rocker doormoet zodra hij de magische 27 voorbij
is en zijn credibility in het gedrang komt. Vandaar ook de
zinssnede: “I wanna die young but I’m getting old, my life is
killing my rock ‘n’ roll…

De hele plaat baadt in een heerlijk film noir sfeertje, maar dit
heeft in het geval van Singapore Sling allicht meer te maken met
het navolgen van de Grote Voorbeelden dan met de lange, duistere
winters in IJsland. De songs zitten knap in elkaar, maar vormen
niet echt een harde noot om te kraken. Een paar keer luisteren en
je bent zo weg met de nummers. Alleen jammer dat ze allemaal broers
of toch op zijn minst volle neven zijn van elkaar, en het geheel
een beetje eentonig en langdradig wordt wanneer je tijdens het
beluisteren niks anders om handen hebt. Nochtans, wanneer de
volgende plaat van deze shoegazers een even grote stap vooruit laat
horen als deze ten overstaan van hun debuut, dan kunnen we nu al
zeggen welke band het nieuwe troetelkind zal worden van de
alternatieve muziekliefhebber…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 3 =