Woven Hand :: Consider The Birds

"Consider the birds: ze zaaien niet en maaien niet en verzamelen niet in schuren, maar uw Hemelse Vader voedt ze. ‘Zijt gij dan niet veel méér dan zij?’. Mattheus 6, 26. En zo deed David Eugene Edwards ons toch maar weer eens onze bijbel opduikelen.

Zelf leeft de man echter niet van de hemelse dauw: hij steekt niet onder stoelen of banken dat Woven Hand noch min noch meer uit noodzaak is ontstaan want ook als Sixteen Horsepower even stil ligt, moet er geld in het laatje komen. Meteen levert hij zijn interessantste werk sinds jaren af.

Edwards oudtestamentische bekeringsijver blijft nog steeds onverteerbaar — zeker na de recente Amerikaanse verkiezingen — maar op één of andere manier raakt hij daar mee weg, alsof ongelovige rockfans als uw dienaar collectieve doofheid veinzen voor zijn teksten. Doom ’n gloom zijn immers o.k., maar daarom geloven we nog niet in het hellevuur. Niettemin is dat waar de man weer mee dreigt: "judgement is not avoided by your unbelief": wij zondaars zullen stevig branden. Ach, zoals Jason Pierce het bij Spacemen 3 ooit zei: "I think I’ll be in good company down there with all my friends".

Bekeren zal hij ons nog lang niet, die dekselse David Eugene, zijn muziek houdt ons echter al jaren in de ban. Na de zwaar ontgoochelende cash-in Olden van Sixteen Horsepower, is Consider The Birds opnieuw intens en origineel materiaal. Edwards blijft uniek in zijn soort, een alien uit Jesusland, maar wel met zijn meest overtuigde aanhang in het onttoverde Europa. Het zijn van die paradoxen waar een mens soms niet uitraakt.

Dat Woven Hand minder nadrukkelijk een groep is als Sixteen Horsepower mag overigens duidelijk zijn: net als op zijn soloconcerten afgelopen november (met een indrukwekkende passage in Brugge) bestaat het grootste deel van de nummers uit Edwards met wat in zijn garage opgenomen en middels pedalen terug opgeroepen omgevingsgeluiden of andere klanken. Toch klinkt Consider The Birds allesbehalve leeg of ijl. De plaat heeft eerder een dense sfeer, waarin Edwards’ indringende preken erg goed gedijen.

Algemeen is Consider The Birds erg ingetogen: een enkele spaarzame uitbarstingen niet te na gesproken gaan nummers als "Speaking Hands" en "Bleary Eyed Duty" op in de overheersende atmosfeer. Het is pas wanneer het iets opzwepender mag als in dat bezwerende "forever round the throne"-refrein van "To Make A Ring" dat de sterkte van Edwards weer naar voor komt. Ook "Oil On Panel" springt meer in het oor. En zo gaat dat ook met de traditional "Down In Yon Forest": hoe meer beluisteringen je deze cd gunt, hoe meer de nummers zich onder je huid etsen en zich een gezicht ontwikkelen.

Na de ontgoochelende platen (en dito concerten) die we de laatste jaren van Sixteen Horsepower kregen, bewijst Edwards met Consider The Birds dat hij wel degelijk nog op scherp staat. Blijkbaar bewaart hij dat kruit echter voor wat nog steeds als "slechts" een nevenproject wordt aanzien. Tijd om die visie eens om te keren?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 3 =