Bij goddeau ontdekten ze onlangs het enorme potentieel van een metalliefhebber in de muziekrecensentenrangen te hebben. Dergelijke veelzijdige wezens kan men immers opschepen met de meest uiteenlopende dingen zonder dat ze er hun goed humeur bij verliezen. En zo staat er sinds kort onder de ’D’ in onze collectie in de buurt van Dimmu Borgir ook de nieuwste van Destiny’s Child, Destiny Fulfilled.
Of we behalve tijdens een zotte bui Destiny Fulfilled nog vaak in onze speler zullen schuiven is echter een andere zaak. En dat heeft weinig met genrevoorkeuren te maken. We hadden immers stiekem al een tijdje onze eigen compilatie van Destiny’s beste momenten (u lacht misschien, wij ook), en veel materiaal van het nieuwe album hoort daar niet bij. Destiny Fulfilled bevat dezelfde typische ingrediënten als de vorige twee reguliere albums van het trio (we rekenen gemakshalve het kerstalbum en het remix-album niet mee), met dat verschil dat de nummers deze keer amper smaak hebben.
Opener "Lose My Breath" is nochtans lekker gekruid met driftige percussie, maar we vermoeden dat het deksel van het kruidenpotje hierbij in de soep gevallen is, want Destiny’s Child raakt gedurende de rest van het album nooit meer fatsoenlijk op adem. Michelle, Kelly en Beyoncé kunnen natuurlijk nog steeds een aardig stukje zingen, en de harmonieën blijven uiterst smakelijk, maar de nummers missen pit en tempo.
Zo had er in "Soldier" een aardig nummer gezeten, mocht het niet aan een acuut tekort aan muzikale ondersteuning geleden hebben. "Cater 2 U"en "T-shirt" zijn wat beter opgevuld, maar terwijl het eerstgenoemde nummer nog net het niveau van de meest middelmatige tracks op Independent Women haalt, lijkt het tweede op een kerstboom zonder versiering: een gewone dennenboom dus, en nog een dorre ook. Mocht Barry White nog leven, zou hij de dames de kerstverlichting rond de nek snoeren.
Ook wanneer het liefje van de Destiny dames bij een ander zit, blijft de reactie midtempo gezeur zonder het minste greintje girl power. Waar "Say My Name" op The Writing’s On The Wall het juiste bitsige toontje vond, zitten we anno 2004 bij "Is She The Reason" met een uitgezakte huilebalk in spandex op een oude stoffige sofa naast een doos kleenex. Zelfs wanneer mevrouw in "If" loopt te kwelen over "No more crying / no more trying / I would rather be alone" klinkt het alsof Kelly, Michelle, en Beyoncé hun frieten tegenwoordig maar één keer bakken.
Nog een vast thema op Destiny’s Childplaten is de vrouwenbond. Met flauwigheden als "I’m your girl, you’re my girl, we’re your girls" op "Girl" heeft het trio echter een clublied voor K3 op pensioen geschreven. Ook de afsluitende liefdesnummers smaken als koude soep, en enkel "Bad Habit" en "Free" kunnen ons nog enigszins bekoren. In vergelijking met vroegere toppers als "Survivor" en "Bills, Bills, Bills" kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat deze ladies het tegenwoordig té goed hebben.
Kortom, op Destiny Fulfilled vonden we de slapste hap die we van Destiny’s Child al gehoord hebben. Dachten we vroeger vaagweg dat een moderne versie van de Pointer Sisters er aan zat te komen, zouden we het mooi gestemde drietal aanraden nog vandaag wat Aretha Franklin en Tina Turner in het mondje te nemen. Een beetje vuiligheid heeft goede zangeressen nog nooit kwaad gedaan.
