Wallonië heeft tegenwoordig iets gemeenschappelijk met Gent. In de slipstream van enkele sterke, opkomende bands, wordt alles wat uit die contreien komt tegenwoordig met gejuich onthaald. Of dat altijd even terecht is, is nog maar de vraag. Austin Lace geniet de twijfelachtige eer het tegendeel te bewijzen.
Easy To Cook is de tweede langspeler van de jongens uit Nijvel. Tussendoor verscheen nog de EP Wax, die door onze collega (pf) vakkundig afgemaakt werd met termen als ’zonder inspiratie’ en ’irritant gehuppel’. Het pleit voor de Walen dat ze er sindsdien een stukje op vooruit zijn gegaan. Om ons echt te overtuigen, klinkt Austin Lace echter nog altijd veel te vrijblijvend.
Voor de gelegenheid hadden we ons graag teruggetrokken op een tropisch strand in hawaïhemd en met een frisse cocktail en dito deerne bij de hand. Kwestie van de zomerse gitaarpop van Austin Lace in de juiste context te kunnen beluisteren. Helaas, onze baas hield zijn portefeuille als vanouds hermetisch gesloten, zodat we het moesten stellen met een winterjas en temperaturen dicht bij het vriespunt. Verre van optimale omstandigheden dus, maar bon, ons enthousiasme bleef vooralsnog behoorlijk overeind. Dat bleef het ook na het beluisteren van de eerste nummertjes van Easy To Cook. Op "Come On, Come On, Come On" zaten we nog vrolijk mee te neuriën en ook na "Say Goodbye", "Sunshine For Everyone" en "Wax" bleven de donzige stapelwolkjes en prille madeliefjes nog door ons hoofd voorbijdrijven.
Zomerpret is in België zoals u weet meestal van korte duur en ook Easy To Cook kan het mooie weer niet lang vasthouden. Na een vijftal nummers is de lichte pop van Austin Lace nog even fris als Liz Taylor na de vijftiende facelift: alles wordt wat gerekt en gladgestreken, maar dat volstaat bijlange niet meer om de schijn nog langer op te houden. De melodieën zijn net iets te doorzichtig en de weinig verheven teksten worden nu veeleer vervelend dan grappig. Bovendien durft de stem van zanger Fabrice Detry wel eens een loopje te nemen met de juiste toonaard.
Tegen het einde van de plaat wordt pijnlijk duidelijk dat Austin Lace een one-trick-pony is. En als je dat ene trucje dan nog niet eens tot in de details beheerst, wordt het überhaupt maar een armzalige bedoening. Niet dat de Nivellois geen potentieel hebben, maar ze zullen in elk geval nog een hele tijd mogen oefenen vooraleer de vage referentie naar Pavement werkelijk een vergelijkingspunt wordt. Misschien over enkele maanden nog eens proberen jongens, wanneer de kerstversiering veilig opgeborgen zit en de eerste minirokjes weer in bloei staan.
