Ben Christophers :: The Spaces In Between

Vorig jaar treurden wij ons moedig een baan door de winter met behulp van Ryan Adams’ Love Is Hell. Dit jaar valt die eer in de schoot van Ben Christophers, die ons op zijn beurt een soundtrack bij de meest deprimerende periode van het jaar bezorgt.

Het lijkt een ietswat rare vergelijking, maar Ryan Adams en Ben Christophers hebben meer gemeen dan u zou denken. Beiden lieten ze zich al eens meesleuren in de verkeerde richting en beiden kwamen ze ook weer mooi op de poten terecht. Ryan Adams deed dat met Love Is Hell na het gladde Rock ‘N Roll. Ben Christophers volgt zijn voorbeeld met The Spaces In Between dat na het gladde Spoonface zeer welgekomen is.

Laat ons echter niet té zwaar tillen aan platen als Spoonface en Rock ‘N Roll. Dit soort platen voldoet immers aan alle regels van de professionaliteit, maar daar houdt het dan ook op. Ligt dat alleen aan de platte productie? Waarschijnlijk wel. Laat één van deze heren voor een kleine zaal spelen en het publiek gaat ongetwijfeld door de knieën, want artiesten uit hun slag spelen zich live tot op de zenuw bloot.

Wat een plaat The Spaces In Between zo goed maakt is heel gemakkelijk te vatten: een plaat als deze slaagt erin het intieme gevoel van de singer songwriter met het kleine publiek tot bij u in de huiskamer te brengen. Een gevoel dat zich overigens niet beperkt tot enkele nummers, maar dat zich als een warme deken over het volledige album uitspreidt. Elf tracks, tien songs, vijf per plaatkant, met "Cat Skulls" als het instrumentale intermezzo dat de twee plaatkanten scheidt.

Wie zich aan singles verwacht komt echter bedrogen uit. Het album primeert op de individuele songs, zoals dat zo vaak bij grote platen het geval is. Dat mag zeer duidelijk blijken uit "Good Day For The Hopeless" dat een perfecte single had kunnen zijn, maar nu onverwachts wordt afgebroken om met het album verder te gaan.

Alhoewel we hierdoor geneigd zijn de plaat als minder glad te bestempelen, zijn de stijlelementen ons toch niet ontgaan. De plaat sleept zich ziekelijk traag voort, als een terminale kankerpatiënt, voor wie de strijd al lang is opgegeven. Die aanpak werkt uitstekend voor een plaat die afklokt in de zevenendertigste minuut, maar een langere plaat van dit kaliber zien we Ben Christophers nog niet maken.

Gelukkig kent Ben Christophers zijn berperkingen maar al te goed. Een jongen met een gitaar is ook maar een jongen met een gitaar. Voor hem echter de goede reden om zich als ambitieus sound hobbyist te laten kennen. En het resultaat mag er zijn. Spookachtige effecten en kleine instrumentaria dragen een niet onaardige steen bij tot de mysterieuze sfeer van dit album.

Die mysterieuze sfeer gaat perfect samen met Ben’s neerslachtige lyrics. Als ik jullie daarbij vertel dat een titel als "Good Day For The Hopeless" één van de meest opgewekte nummers van de plaat beslaat, dan zou dat jullie een hele heldere kijk op Ben’s waarde als treurwilg moeten geven. Als dat dan nog niet overtuigend genoeg is, dan raden we u aan de plaat eens even te gaan voorbeluisteren in de betere platenzaak, om dan direct naar "River Song" te zappen, waarin Ben Christophers de liefde in een doodskist ten grave draagt.

Zoals u zelf wel kan concluderen is deze plaat dan ook niet geschikt voor de meest labiele personen. In minstens vijf van de tien songs kan Ben Christophers er niet aan weerstaan met de dood te dwepen, wat ons doet doet vrezen dat hij Elliot Smith wel eens zou kunnen opvolgen. Dit alles maakt The Spaces In Between een bloedmooie plaat, maar niet één om met je vrienden te delen.

We besluiten The Spaces In Between als dé winterplaat van dit najaar, die ons de toekomst van Ben Christophers met dubbele angst zal doen opvolgen. Enerzijds: hoe eerlijk zijn Ben Christhophers’ lyrics? Anderzijds: hoe groot is de kans dat hij de kwaliteit van dit prachtalbum ooit nog zal kunnen evenaren?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =