Satellite City :: Map & Guide

Omdat we ons bij Goddeau niet bepaald bezighouden met het schrijven van Shakespeare, maar eerder met het bespreken van allerlei muziekmateriaal, zullen we maar meteen ter zake komen. Het Belgische Satellite City heeft een tweede album uit, Map & Guide, en dat bevalt ons wel.

Waar we vorig jaar op het titelloze debuut kennismaakten met Satellite City, leren we die stad met Map & Guide beter kennen. En dat kan letterlijk genomen worden, want het album bevat effectief een ‘kaart en gids’ die ons aan de hand van de nummers door de Satellite City en haar omgeving leiden. Zoals een goede stadswandeling is de tocht gevarieerd: zowel qua muzikale stijlen als qua sfeer en thematiek.

De plaat vliegt er schijnbaar goedgemutst in met een stralend zonnetje van een nummer: “Do It” wordt gedragen door een dansend orgeltje van Olaf Janssens en de stem van Allan Muller door een laagje distortion box. Schijnbaar goedgemutst, inderdaad, want muziek en tekst lopen niet in perfect dezelfde paadjes, wat een vruchtbare spanning oplevert die doorheen Map & Guide volgehouden wordt. De beste nummers van het album zijn verhaaltjes van kleine menselijke frustraties en teleurstellingen die geschilderd worden op vaak zomerse klanktapijten.

Dat geldt dus ook voor “Under The Trees” en het aanzwellende “Evangeline” dat duidelijk de brug legt tussen dit album en het debuut. Satellite City heeft blijkbaar een voet tussen de deur in de Belgische tv- en filmwereld, want terwijl laatstgenoemde song binnenkort te horen zal zijn in de langspeelfilm De Kus, is de leuke opvolger “Break & Burn” de uitverkoren titelsong voor de serie Rupel. “Nothing To Me” kan minder bekoren, maar “Welcome” neemt de draad van meezingbare country-americana-pop-rock-met-een-bluesy-tintje weer op.

In het quasi-instrumentale “Ocean Floor” valt, naast de laid back melodie, vooral het frisse drumgeluid van Wim Geenen (ondertussen vervangen door Micha Van den Driessche van Thou) op. Met de jazzy ondertonen en de knappe trompetklanken van Tim De Jonghe doet het nummer zelfs een beetje aan enkele stukken van Pink Floyds Dark Side Of The Moon denken. Daarna is het echter weer up-tempo plezier à la The Fountains Of Wayne met eerste (en succesvolle) single “Friend” en het leutig rockende “One Dimensional Man”.

Die vergelijking met de luistervriendelijke Amerikaanse poprockers gaat ook op voor de laatste vier nummers van Map & Guide, waarvan we vooral “Justice”, met dat country-gitaarriedeltje tijdens het refrein, onthouden. De stadswandeling eindigt verzadigd met het erg folky “Big Excuse”.

In vergelijking met het debuut heeft Satellite City op Map & Guide vooral meer armslag gekregen, en dankzij een goede productie voelen de nummers ook meer ‘opgevuld’ aan. De Satellite City live-reputatie heeft u waarschijnlijk al bereikt, en mocht dat niet het geval zijn: gaat dat zien!, zeker nu het repertoire een aantal sfeervolle meezingers rijker is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 7 =