Paul Westerberg :: Folker

Here comes a regular. Sinds hij zich in 2002 loswrikte van de druk van een groot platenlabel, brengt Paul Westerberg regelmatig een melodieus, maar rommelig verslag uit vanuit zijn eigen ondergrondse opnamestudio in Minneapolis. Nu gooit hij bijna achteloos het verse Folker in de onoplettende groep, maar veel leden zal hij alweer niet raken met deze worp. U begrijpt dat wij dat een weinig betreuren.

The Replacements (ofte The Mats) waren een legendarische en beruchte rockgroep uit de jaren tachtig, die de geest en flair van de New York Dolls combineerde met de ondertussen bezoedelde scherpzinnigheid van de Sex Pistols. Er was erg veel drank, twijfel en angst (u kent die ingrediënten) mee gemoeid en de groep ging uiteindelijk in 1991 uit elkaar. Ze maakten enkele uitstekende platen (luister zeker eens in uw ongetwijfeld kleurrijk leven naar Tim of Pleased To Meet Me) en waren een vroege inspiratie voor een groep als Wilco. Jammer genoeg bracht het ook lieden als de Goo Goo Dolls op ideeën, maar laten we hen vooral negeren.

De voormalige frontman van The Replacements doet het allemaal de laatste jaren wat meer volgens het beproefde DIY-principe: alle instrumenten zelf bespelen en pech als de microfoon het begeeft of omvalt. Die methode levert sinds de dubbelaar Stereo/Mono uit 2002 altijd wel een handvol uitstekende songs op, maar een volledig geslaagd album hebben we van Westerberg niet meer gehoord sinds het geweldige 14 Songs uit 1993. En dit is toch al het zevende soloalbum van de ex-leider van The Mats.

Westerberg zet met het Stones-achtige “Folk Star” zijn beginselverklaring helemaal aan het eind van de cd: “You don’t sing for children or their parents/In the nighttime in a bar/You sing for yourself”. Het broeierige nummer eindigt in chaotische gitaren en Westerberg vraagt zich nog op de valreep af hoe vogels weten wanneer het tijd is om te vertrekken. Mooi.

Folker werd nochtans erg vals ingezet met het geforceerde promominuutje “Jingle”. Overduidelijk een fout idee. Alsof je een brief op de post doet, waarvan je al onmiddellijk spijt hebt. Zo had Westerberg zich op zijn minst toch mogen voelen. Gelukkig blijven de uitschuivers beperkt tot enkele momenten als deze. De typische raspstem van Westerberg zorgt er in het daarop volgende “When Will We Arrive?” al snel voor dat we ons vergevingsgezind opstellen. De singer-songwriter verloor vorig jaar zijn vader en raakt dat verlies hier al een eerste keer aan. Explicieter wordt het in het ontroerende “My Dad”: een song als een oude prentkaart, waarin hij nog even terugdenkt aan zijn vader, dagenlang in de sofa zittend, starend voor de flat screen. Ook in het vastberaden “Looking Up In Heaven” wordt liefdevol gezongen over de doden. Het gaat over ongeloof, over het vasthouden aan het idee dat hij of zij wel de kamer zal binnenwandelen. Al maalt in het achterhoofd wel degelijk de realiteitszin.

Niet alles is echter even integer en sereen. “And I’ll be your $100 groom/Promise not to leave the room/Even if I have to vomit” klinkt het in het redelijk flauwe “$100 Groom”. De drums klinken naar blikkendozen en het is in dit soort nummers dat het wel degelijk op de heupen begint te werken. In “23 Years Ago” lalt Westerberg er wat op los over een oude liefde. Iets teveel moed ingedronken en het tempo valt niet meer bij te benen met een akoestische gitaar.

“As Far As I Know” en “What About Mine?” doet ons wat aan vroege Beatles of late Eels denken en in het aangenaam zeurderige “How Can You Like Him?” valt de onvermijdelijke vraag hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat zij voor hem kiest. She Loves The Jerk, dat was al langer duidelijk. “Anyway’s All Right” is ook nog zo’n tragisch mooie, hunkerende song over verlangen naar gezelschap, al sluimert er een ziekelijk desperate toon: “Waiting’ for a girl/To tell you that she’s gay/She don’t know it yet/You want her anyway”.

De instrumenten werden alweer niet al te best gestemd, er is niet zoiets als een productie bij deze Folker (op wat hulp van Bob Ludwig bij de mastering na) en bij momenten zingt Paul Westerberg wel erg op het valse randje. Als u nu gewoon een paar keer de skip-toets gebruikt, blijft er van deze Folker nog meer dan genoeg lekkers over.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + vijftien =