Ah, een nieuwe Pinback. We hebben er drie jaar op moeten wachten (de bizarre Offcell EP even buiten beschouwing gelaten), maar het is een prettig weerzien. Tien nieuwe pareltjes van de groep die zoetgevooisde samenzang onnavolgbaar combineert met complexe indie-pop en licht bizarre teksten.
Hun debuut This Is A Pinback Album was een heerlijke soundtrack bij een groot deel van onze studententijd. Het perfecte album voor een gezellig avondje met een goede vriend, enkele duvels en een gesprek over muziek en vrouwen. Het was ook dé geliefde manier om morning blues en katers te verdrijven en mooie achtergrondmuziek bij een knusse avond in de buurt van kaarslicht, wijn en de nieuwste liefde van je leven. Muziek die de wereld lichter maakt. Muziek waar je nooit meer zonder wil. Een onvervangbaar album.
De jaren zijn intussen weer wat meer voorbij aan het gaan en twee EP’s en intussen ook twee albums verder blijft Pinback gelukkig uniek en onvervangbaar. Het klinkt op het eerste gehoor altijd een beetje hetzelfde, maar na enkele beluisteringen vallen de details op. Het zijn net die details die zich via het ruggenmerg ergens dicht in de buurt van het kippenvelcentrum in je hersenen nestelen.
Bijvoorbeeld? Bijvoorbeeld: de afwisseling van onderkoeld hysterische zang en de troostende tweede stem die zich subtiel door elkaar heen weven in "Blood’s On Fire". De korte, onverwachte drumbreak halverwege "Fortress". Bij de eerste tonen van opener "Non Photo-blue" is al duidelijk dat Pinback terug is: een funky baslijn, vijf gitaarlijnen door elkaar en strofes die refreinen blijken, maar vooral: plotse melodiewendingen die het nummer haast vanzelfsprekend een andere kant uit sturen.
Eerlijk gezegd hadden we de hoop op iets nieuws van Pinback dat ons even hard zou raken als hun debuut al even opgegeven. Hun tweede album (Blue Screen Life) was goed, maar enkele nummers te lang. Op de Offcell EP wilden Rob Crow en Armistead Burwell Smith IV net iets te graag bewijzen dat ze ook lange, erg moeilijke nummers konden maken en echt wel goeie muzikanten met een neusje voor prog rock zijn. Met deze nieuwe Summer In Abbadon sluiten ze weer naadloos aan bij hun prachtdebuut en de bijbehorende Some Voices-EP: Tien korte, tot in de puntjes verzorgde popnummers, met in hemelse samenzang en dromerige melodietjes verpakte weerhaakjes.
Zelfs voor wie de studententijd al even voorbij is, blijkt Summer in Abbadon een album om van te genieten. Wij leerden dat Pinback ook een prachtsoundtrack vormt bij rustig in de zetel bekomen van de werkdag, even tot rust komen voor het vroeg slapengaan, de start van het weekend en het knus zitten bij de (hopelijk allerlaatste) liefde van je leven.
In drie woorden: schitterend album! Kopen!
